In augustus 2002 ging ik met Nele, mijn vriendin een kijkje nemen in het geleidehondencentrum Vrienden der Blinden te Koksijde in het kader  van mijn zoektocht naar het beste centrum om een geleidehond aan te vragen.

Ik had al hier en daar wat rondgehoord en Vrienden der Blinden waren de eerste en bijna de enige die spontaan lieten weten, dat ik hen wel eens een bezoekje mocht brengen. Zo kon ik de honden in opleiding al eens bekijken, met de trainers kennis maken en een gezellige babbel doen over de werking van de school.

Niet zo lang erna heb ik maar de knoop doorgehakt en ben ik bij hen op de wachtlijst beland.

Dan begint de periode, die ik als (stilte voor de storm), kan onmschrijven. In maart 2003 begon het dan heel zachtjes te waaien. De wind der administratie woei door mijn dossier en ik passeerde langs de wedsdokter en dergelijke meer, die moest vaststellen dat ik weldegelijk blind was... Tja, veel moeite heeft hij daar alvast niet moeten voor doen.

Na deze gunstige wind, was het weer helemaal windstil tot vrijdag 28 november 2003. 1 kort telefoontje op mijn antwoordaparaat: Het zal tekenend zijn voor de rest van het hele verhaal... Er was een hondje voor mij gevonden, als ik dat zag zitten. En of... Eerst maar eensalles met Nele doorgenomen, want nu werd het helemaal concreet natuurlijk.

De maandag direct teruggebeld en  tegen de middag of toch zo ongeveer, wist ik al, dat ik haar de dag erop al ging zien. Spanning, o spanning.. ze heette Cala en woonde in een pleeggezin in duffel. Niet zo heel erg ver van Leuven, waar ik zelf woon, dus wij met een kloppend hartje de trein op.

En daar stond ze dan... een super enthousiaste Labrador-teef van bijna 10 maand, die zich de ogen uit haar kop stond te staren naar dat geweldige ijzeren monster dat  ineens voor haar was opgedoken en wij zo maar uit kwamen gestapt... En wij... Tja, wij waren natuurlijk maar gewoon mensen zoals alle anderen hé en omdat Cala, die ik vanaf dan omgedoopt heb in Ella, toen nog niet zo lang als geleidehond was geselecteerd, moest ze nog wat worden opgevoed en bijgeschaafd. Ze had wel iets weg van een peuter met ADHD  aan het handje die helemaal opgedraaid is van alles wat ze te zien en te horen krijgt. De pleegmoeder, Agnes was ook echt heel aangenaam. we zijn er samen iets mee gaan drinken en Nele en ik waren natuurlijk totaal in de wolken. Zo'n enthousiaste hond, die eigenlijk ook een beetje rebels is, maar toch superlief... We dahten echt dat dat de meest ideale kenmerken waren voor de perfecte geleidehond... Nu ja, als je iets echt wil, dan vergeet je vaak dat er ook wat mindere kanten kunnen zijn aan je diepste verlangens...  Maar goed. Het zou Ella worden en Ella zijn for ever...

Een maandje later hebben we nog eens afgesproken en toen  zijn Nele en ik alleen met haar op stap geweest, terwijl agnes les gaf in een hondenschool. Dat was wel bijna het einde voor ons, niet tegenstaande ella veel meer zin had om te snuffelen, kei hard aan de riem te trekken om er zo een maraton van te maken en om ons... tja, nog steeds als doodgewone, misschien wel saaie mensen te aanzien , omdat ze niet mocht doen waar ze zin in had... Maar al weer waren Nele en ik totaal in de wolken natuurlijk. Je zou voor minder. Ella blonk echt uit in enthousiast zijn, ontwapenend doen tegenover iedereen en  zelfs het koelste hart een beetje warm maken met haar openhartigheid en spontane gedrag. Ja, aan het luisteren, daar moest en zou nog wat aan gewerkt worden, maar in lief, enthousiast en een beetje ontdeugend zijn, daar was ze onvolprezen kampioen in. 

Ja, Ella werd onze vaste screensaver op de pc. Als het thesisen me niet meer goed afging, dan vertelde Nele nog eens hoe geweldig die foto op onze pc was en dan kon ik er weer een beetje beter tegen.

In maart vertrok Ella naar de grote school, maar in die periode had ik het zeer druk met mijn thesis en alle andere dingen, die er voor moesten zorgen dat ik dit jaar kon afstuderen als musicoloog aan de KUL. Dus maar regelmatig eens naar de school gebeld n er natuurlijk met de opendeurdag eens langsgeweest. Dat was de eerste keer dat ik haar in de school in haar hok heb gezien. Het was de enige hond waarvan haar poten waren afgesleten omdat ze constant tegen de tralis op en neer sprong. Een jojo had er weinig aan. zo onvermoeibar kon ze dat volhouden...

Mijn ouders waren er toen ook bij en dat maakte dat ik natuurlijk wou dat ze zich een beetje gedroeg. Gelukkig viel alles goed mee en zijn we er zelfs een korte, maar snelle wandeling mee gaan maken. Ja, ik had al in het snotje dat ik zonder probleem zou kunnen meelopen aan de snelwandelwedstrijd van de volgende olympische spelen, als ik een eindje met Ella zou gaan werken...

Omdat we haar nu al een aantal keer hadden gezien en gemerkt hadden, dat ze duidelijk vorderingen had gemaakt, was ons enthousiasme beslist al even groot als dat van haar voor al die nieuwe dingen en die nieuwe taakjes die van haar werden gevraagd.

De zomermaanden waren weer relatief rustig, wegens het vele, vele werk voor mijn studies, maar in september ging ik er weer heen. Toen heb ik voor de eerste keer met haar in tuig gewandeld. Een heel vreemde ervaring, omdat het in het begin heel gek doet om, in de plaats van een grote, volwassen persoon naast je te hebben, een kleine, iets wat hobbelende labrador te voelen. Ella deed vrij braaf wat van haar verwacht werd en begeleidde mij zelfs zo enthousiast, dat we bijna met een vrachtwagen waren meegereden, omdat ze de openliggende laadklep als een soort opstapje had aanzien... Ja ja, er was nog wat werk aan de winkel, maar ik voelde me er wel goed bij.

Een maandje of zo, later ben ik nog eens teruggegaan naar de school en hebben we weer dezelfde korte wandeling ondernomen. Ditmaal ging het echt al een stuk beter. Ella gedroeg zich helemaal zoals het hoorde en  werkte braaf en voorbeeldig. op het eind van de wandeling liet Kris zich ontvallen, dat hij eraan dacht om mij begin 2005 in opleiding te laten gaan. dat maakte alles natuurlijk superconcreet. Nu zou het gaan komen, Nu was het eindelijk zo ver. Ik was afgestudeerd geraakt, had alle tijd om me 100 procent en meer als het moest, voor de opleiding en de gedachte dat er een hond in ons leventje zou komen wonen, in te zetten.

Nog zo'n dikke 2 maanden te gaan en .... Het was zo ver. Let te beest go... trjum, trjum trjum pum pum!!!

Het enige wat er nog moest gebeuren, was haar laten stereliseren. Daar wordt het liefst lang mee gewacht. Als de hond mocht afgekeurd worden om 1  of andere reden, dan kan er eventueel nog mee gekweekt worden.

Dat zou uiteindelijk op dinsdag 23 november gebeuren door de veearts van de school, een routineklusje...

Vreemd was dan ook mijn verbazing toen Kris, de hooftinstructeur op die middag een berichtje achterliet op mijn antwoordapparaat. Of ik even naar de school wilde bellen. Hij had niet echt goed nieuws te melden over Ella...

Ik dacht gewoon, dat hij zou zeggen dat de training voorlopig uitgesteld zou worden omdat er iets niet in orde was of zo. Maar het bleek allemaal veel en veel erger te zijn dan ik had durven denken. Ella bleek een hartafwijking te hebben en was in de narcose gebleven. Het sprookje was over. terug naar af. gedaan enthousiaste springin'tveld, gedaan lieve snoet, uitdagende spleetoogjes, gedaan ontwapenende blik, gedaan alles en voor goed.
Wat je dan meemaakt valt niet zomaar onder woorden te brengen. Eigenlijk geloofde ik het de eerste uren gewoon niet echt. Het besef kwam pas echt toen ik het aan anderen, mijn moeder op kop, moest vertellen. Iedereen was er van aangedaan. Iedereen die haar 1 keer gezien had, wist hoe hard dit verlies aankwam. Iedereen die 1 keer met haar kennis had gemaakt, begreep niet dat zoiets mogelijk was want ze zag er zo sterk en levenslustig uit.

Achteraf hoorde ik van de school, dat de veearts echt tot het uiterste was gegaan om haar te redden maar dat haar hart te zwak bleek.

Wat nu. terug naar af? waar stond ik nu? de eerste dag was dat in ieder geval nergens, maar ik wilde niet zomaar een andere hond nemen, voor ik vond dat Ella vervangbaar was. ik heb toen een paar dagen hard nagedacht over wat ik nu precies wilde en stelde vast, dat ik eigenlijk het aller liefst zo snel mogelijk  opnieuw wilde beginnen. Niet omdat ik Ella wilde vergeten, maar omdat ik een hond wilde en mij uiteindelijk toch realiseerde dat misschien wel geenenkele hond het begin en het einde zou zijn, niet tegenstaande je dat echt ook denkt. Dat klinkt wellicht zeer vreemd, maar  toch was ik daar toen van overtuigd. Niet met de instelling: (andere en betere), neen vanuit het idee, dat Ella wel ergens vervangbaar moest kunnen zijn en dat mijn ideaalbeeld over haar misschien wel niet helemaal overeenkomt met  de werkelijkheid. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat Ella perfect bij mij zou gepast hebben en ik vind het nog steeds o zo jammer dat het zo is gelopen. Ella is en blijft mijn eerste hondje, niet tegenstaande ik nauwelijks 1 km met haar heb gelopen. dat doet er niet toe. Je hebt een hoop verwachtingen. Je bent er eigenlijk echt aan gehecht.

Al vrij snel kreeg ik van de school een ander aanbod. Een Tervuerense herder-reu van 10 maand oud, die nog niet was toegewezen. Eigenlijk paste die vrij onverwachte keuze perfect in mijn  denkwijze over hoe ik nu verder wilde, dus heb ik niet erg lang geaarzeld. Nele en ik hebben ons gedocumenteerd over hoe het zou zijn om met een herder in huis te leven. We waren allebei redelijk sceptisch maar hebben toch toegezegd. Het is beter van er maar voor te gaan, dachten we. Let's do it again.

Ella mag dan  wel overleden zijn en cazan in ons leven geduikeld, toch vergeet ik haar nooit en zal ze altijd ergens wel een plaatsje krijgen in mijn gedachten. 

Harry Viane