Eerste persoon (Vrije vertaling van oorspronkelijk Engelse tekst)


Ann Overath, 38, verloor het zicht acht jaren geleden.  Ze leeft in Diegem samen met haar hond Darius.


Er werd diabetes bij me vastgesteld toen ik tiener was.  M'n gezondheid ging danig achteruit toen ik eind 20 was.  Op minder dan 1 jaar tijd werd ik blind.

Dit was voor mij een tragisch gebeuren maar ik spartelde me er doorheen.  Ik heb me nu volledig aangepast aan een leven zonder zicht.

Eigenlijk is mijn leven niet veel veranderd tegenover vroeger want ik doe nog steeds dezelfde dingen als toen m.a.w. m'n huishouden, kijken - of eerder luisteren - naar de televisie en ga uit met vrienden.

Voordeel is wel dat ik nog steeds in het ouderlijk huis woon en dat ik dit huis ken als m'n broekzak.

Technologie is ook van zeer groot belang voor de visueel gehandicapten omdat het ons toestaat te surfen, te chatten en te mailen door middel van spraaksoftware en schermuitleesprogrammas, sprekende gsm's, voorleesapparaten, sprekende weegschalen etc.

Het is voor mij nog steeds heel belangrijk er goed uit te zien, al zie ik mezelf niet meer.

Ik ga naar de kapper, draag make-up en selecteer m'n kleding met een sprekende kleurendetector.

Ik kreeg een blindengeleidehond toegewezen, Darius genaamd,  en die maakt het me mogelijk om nog onafhankelijker te zijn en dit geeft me dan ook een grote voldoening.

Hij zorgt ervoor dat ik veilig op de trein kan stappen in het station van Diegem dat onbemand is en waar niet kan rekenen op iemand om me tot de treindeur te brengen.

Alleen op stap gaan kan soms nog wel frustrerend zijn omdat er elke dag nieuwe obstakels opduiken zoals onder andere vuilnisbakken, fietsen en/of wegeniswerken waarover ik kan struikelen.

Als ik de centrum van Brussel intrek, neem ik uit voorzorg meestal wel een ziende vriend mee. 

Ik ga nog steeds naar de bioscoop en kan me nog vaag de gezichten van sommige acteurs herinneren maar het meest levendig blijven toch de foto's uit m'n jeugd.  Deze nemen meer en meer de plaats in van recentere beelden.

Omwille van het blindworden moest Ik m'n job opgeven als directie-assistente hetgeen vrij frustrerend was. Maar nu kan ik wel zaken ondernemen waar ik vroeger niet eens aan toe kwam. Ik maak er soms wel een grap over tegen m'n vrienden dat ik het licht pas echt zag na het blindworden.

Ik reis zo vaak als kan, doe allerhande workshops en speel mee in een toneelgezelschap. Ik ben er de enige blinde persoon en dat was zowel voor mij als voor hen een hele verrijking.

Momenteel werk ik samen met enkele vrienden aan een soort van comedy-show waarin we het over allerhande zaken zullen hebben en waarin ik het specifieker over m'n dagdagelijkse belevenissen als blinde in deze maatschappij en de soms wat rare reacties van mensen en voorbijgangers zal hebben.

Mensen zijn vaak te gehaast of opgeslorpt in hun eigen klein wereldje om m'n witte stok op te merken.  Ze zijn wel vriendelijk wanneer ik hen om hulp vraag maar gaan er wel vaak vanuit dat zonder het zicht er ook wel een tekort aan intelligentie is.

En als ze dan geneigd zijn om me aan te spreken richten sommigen zich vaker tot de hond dan tot mij.  Sommigen gaan zelfs iets luider of trager spreken als ze me aanspreken.  Zelfs oude vrienden of kennissen weten vaak niet goed hoe met m'n beperking 
om te gaan en zich te gedragen of houden.

Daarom is "Zicht op Cultuur" een belangrijk initiatief.  Door lezingen en werkateliers in scholen en op de werkvloer, worden de mensen bewust gemaakt over hoe het is om te leven met een visuele beperking.

Zo worden er simulatie-brillen uitgedeeld zodat de deelnemers zich kunnen inleven in de leefwereld van een blinde.  Of dienen ze een maaltijd te benutten in volledige duisternis.

Zoals vaak gezegd is "ongekend onbemind".  Er is nog heel veel werk om mensen te doen inzien dat wij ook individuen zijn met ieder onze eigen talenten, capaciteiten en karaktertrekjes.

Sommige vrienden zouden graag één van hun ogen afstaan indien dit me zou toestaan terug te kunnen zien maar ik weiger dat pertinent. De wereld is veranderd evenals zijn de mensen, familie, vrienden en kennissen alsook ik, verouderd en heb ik me aangepast aan m'n leven met deze beperking gebaseerd op andere kwaliteiten en meer ontwikkelde zintuigen. Het zou voor me weer te innemend zijn om me terug aan te passen en die shock weer te boven te komen.

Interview door Delphine Cool
www.thebulletin.be
6 september 2007