PROJECT DARIUS Steunaktie opgestart met als doel een deel van de opleiding van een blindengeleidehond te helpen bekostigen.

Photo Joël Coppens

[HOME]  [MARATHON]  [DAGBOEK]  [FOTOBOEK]  [OPENDEUR]  [VARIA]

Darius, mijn blindengeleidehond

1. Periode voorafgaand aan de geboorte van Darius
2. De geboorte van Darius
3. Darius in het pleeggezin
4. Darius gaat naar school
5. Darius verlaat de school
6. Stage te Koksijde
7. Darius en de (brave) nieuwe wereld


1. PERIODE VOORAFGAAND AAN DE GEBOORTE VAN DARIUS

Kennismaking met de barbets en familie de geest (Kortrijk) op zaterdag 19 december 2003

Mail van Maryse De Geest
Thursday, February 05, 2004 7:55 AM
Ik kreeg geen nieuws van Koksijde maar Nordi is in het begin van haar loopsheid. Naar alle waarschijnlijkheid zal ze binnen 2 weken kunnen gedekt worden. Alleen een reu vinden is niet gemakkelijk.

Mail van Vrienden der Blinden
Wednesday, February 18, 2004 2:40 PM
Ik heb deze week al een paar mailtjes van Maryse gekregen en normaal gezien zou nordi op 24 februari 2004 gedekt worden in Frankrijk (Cannes).   Ze gaat ons verder op de hoogte houden.

Mail van Maryse De Geest
Thursday, February 26, 2004 8:03 PM
De dekking is niet van een leien dakje verlopen. Het sperma van de reu die ik voor het oog had was kraantjeswater. Ik heb dan heel vlug nog naar Cannes moeten rijden met de trein want de eicellen leven maar 6 uren. Ik ben vertrokken uit Cannes om 14 u. En ben thuis gekomen om 00:30! Het is nu afwachten. Maar ik denk wel dat het goed zit, hoewel ik maar zekerheid zal hebben over 3 weken


2. DE GEBOORTE VAN DARIUS

Geboren op 20 april 2004
Moeder (Teefje): Nordi
Nestje 8 puppies: 4 teefjes en 4 reutjes
Van: Mevrouw en mijnheer Guy en Maryse Desmarets-de Geest wonende te Kortrijk

Mail van Maryse De Geest
Monday, May 31, 2004 11:44 AM
Hij blijft in ieder geval tot na de tatoeage en die gebeurt pas op 17 juni!

Mail van Maryse De Geest
Tuesday, June 01, 2004 12:49 PM
Alles wat ik dacht over de puppies is uitgekomen! Darius is de meest geschikte hond voor jou! Ik wist het van bij het begin.

Bezoek met vriendin Helen Troy op 09 juni 2004 te Kortrijk
Kennismaking met de 8 puppies
Eigen bevindingen: Het was wat chaotisch met 8 puppies en 5 volwassen honden. Zoveel honden die op me afkwamen was ik werkelijk niet gewoon dus ik werd wat overstelpd. Darius bleef als enige pup ver van me vandaan. Toen ik vroeg waar hij zich dan bevond zei Helen me dat hij zich achter de deur verschool en alles rustig vanop een afstand gadesloeg. Tegen het einde van de namiddag lag er uiteindelijk nog maar één pup aan mijn schoenen te knagen en dat was Darius!... die schoenen hebben geen tip meer maar ik houd ze toch uit herinnering…smiley. Het was een vermoeiende warme zomerdag.

Mail van Vrienden der Blinden
Wednesday, June 16, 2004 2:02 PM
We hebben het nl pleeggezin zelf contact laten opnemen met Maryse en ze gaan als ik het nog goed voor heb op 23 juni 2004 de pup zelf halen bij Maryse. Ik mag ook de gegevens van het pleeggezin doorgeven zodat jullie zoveel of zo weinig jullie willen contact met elkaar kunnen opnemen Robin en Henriëtte Bos Nederland.

    A. 17 juni 2004 Tatoeage

Mail van Henriëtte Bos
Friday, June 18, 2004 3:29 PM
Ik ben Henriëtte en mijn man heet Robin.  Ik wilde je laten weten dat ik woensdag de 23ste rond 9:30 bij de Familie de Geest zou willen zijn. Ik ben erg blij met uw e-mail en hoop dat Darius u heel veel geluk zal brengen. Ik zal me verder eerst even voorstellen ik ben Henriëtte Bos, Huisvrouw, en ben een opleiding aan het doen tot hondetrimster. Dit omdat ik dit lekker thuis kan doen. Ik ben altijd al gek geweest op beesten en zeker op honden. We hebben zelf nog geen hond maar wel 6 katten. De rest van de familie; mijn man Robin. Wij hebben 2 kinderen een meisje van 11 Marieke en een jongen van 8 Jacco. Ik wil graag dat u Darius ziet opgroeien.  Ik weet dat het heel zwaar voor ons zal zijn om hem na 10 maanden weer aftestaan maar  als we weten dat hij met zoveel liefde wordt ontvangen zal dit vast veel makkelijker worden.

Mail van Henriëtte Bos
Saturday, June 19, 2004 10:08 AM
Wij zijn allen ook zeer benieuwd naar Darius en hopen hem zeker met heel veel liefde op te vangen. Woensdag zal ik hem met een vriendin ophalen. Wij zullen Darius met heel veel knuffels overladen. Iets wat wij al vaak tegen elkaar hebben gezegd is dat nu u weet dat de hond er is en dan nog twee jaar te moeten wachten lijkt me vreselijk, ik werd nu al erg ongeduldig toen ik eenmaal wist dat hij geboren was dat we nog 8 weken moesten wachten om hem te kunnen halen. Hier zal Darius zich lekker kunnen uitleven en nog geen drie huizen verder begint de polder zo gauw hij groter zal zijn kan ik daar lekker met hem gaan wandelen. Zoals ik uit u verhaal begrijp bent u zeer actief en zal hij veel in bussen en trams vertoeven ik hoop hem daar op voor te bereiden en zal daarom toch met regelmaat naar Antwerpen rijden om dit alles te zien en hem hier aan bloot te stellen.
Praktische vragen: heeft u nagedacht of Darius straks bij u op de bank mag of niet. Hebt u andere dingen die u graag wilt dat hij snel leert ik vind het geweldig om met honden bezig te zijn en ze dingen te leren maar als het straks weer allemaal afgeleerd moet worden is het voor hem en mij geen goed doel. Zijn er andere dingen die u graag zou willen dat hij jong aan bloot gesteld wordt bepaald vervoer b.v. Andere dieren, enz. Hij zal met ons regelmatig lang in de auto moeten vertoeven, omdat onze families allebei twee richtingen op Nederland in wonen

Mail van Henriëtte Bos
Sunday, June 20, 2004 1:14 PM
Hopelijk leert Darius snel en kan hij sneller naar u toe. Wij zijn ook erg benieuwd naar de omgeving waar Darius gaat wonen. Dus we komen ook graag een keer bij jullie kijken. Maar kom gerust naar hier laat het even weten. Darius krijgt hier een mand en een Bench waar hij snachts in slaapt omdat ze dan sneller zindelijk zijn en niets kapot kunnen bijten. Vaak zien honden dit als een eigen privé plekje en vinden zij dit niet erg.


3. DARIUS IN HET PLEEGGEZIN

    B. Ooginfectie (vanaf zondag 19 juli tot en met 02 augustus 2004)

    C. Castratie op 14 oktober 2004

Mail van Vrienden der Blinden
Thursday, November 18, 2004 2:28 PM
Wij hebben Darius gezien op de eurodog show in kortrijk. Hij is al een mooie uit de kluiten gewassen hond geworden. Hij zag er heel goed verzorgd uit en heeft een karakter dat zeker bij dat van jou gaat passen het gaat een goede geleidehond worden.

Mail van Henriëtte Bos
Thursday, December 02, 2004 4:33 PM
Darius is nog steeds een schatje maar hij moet toch gauw afleren om dingen kapot te bijten. Hij moet ook volgende week nog een keertje geopereerd worden omdat hij een tand teveel heeft.  Als we die laten zitten gaat hij daar later last van ondervinden dus die tand moet eruit. Ik heb maar meteen de dierenarts gebeld en Darius moet dinsdag de 7de komen.

    D. Tand trekken bij dierenarts 7 december 2004

Mail van Henriëtte  Bos
Sunday, December 12, 2004 1:22 PM
De tand van Darius was eruit zonder complicatie en het was voor hem geen probleem want dezelfde dag at hij weer en hij speelde er lustig op los.  Het maakte eigelijk niet veel indruk op Darius.

    E. ervaring met vuurwerk (Oudejaar 2004 Nieuwjaar 2005)

Mail van Henriëtte Bos
Monday, January 03, 2005 4:09 PM
Darius vond het geknal met oude jaar niet echt leuk maar hij bleef bij me liggen.  Na de eerste paar knallen wilde hij weglopen naar binnen maar ik ben met hem buiten blijven staan. Hij is uiteindelijk bij me komen liggen.  Leuk vond hij het niet maar ik dacht je zult nog meerdere nieuwjaaravonden mee maken en dan moet je niet in totale paniek raken. Naderhand bleef Darius ’s nachts toch nog een half uurtje op mijn voeten liggen en luisteren of er nog knallen waren.

* Begin sponsoringsactie “Project Darius” 12 januari 2005; Eerste vergadering met organisatie project Darius: Joël Coppens (mediaphotography), Edith Vanderborght (marathonloopster), Goedele Vankelst (jobad/VUM)  en Ann Overath te  Sint-Lambrechts Woluwe 12 januari 2005

* Voorstelling productie “8 femmes”. Regie Chris Thys. Ten voordele van Darius Stalstudio vzw Vilvoorde.  Cast: Patsie Speliers, Nadia Vernaillen, Olga De Coster, Karine Metens, Vanya Wellens, Ann Overath, Koo Van Damme, Eva Dons 29 januari 2005

    F. Darius volgroeit schofthoogte 60 cm gewicht 30 kg

    G. Ontsteking rechterachterpoot

Mail van Vrienden der blinden
Wednesday, March 02, 2005 2:05 PM
Darius moet niet meer gecontroleerd worden op HD (Heupdysplasie) daar het ras zeldzaam is en er bijna geen problemen zijn met het ras. Hij mag binnenkomen op zaterdag 23 april 2005 om 14u is er hier een bezoek en wordt er sowieso toch gewerkt. Darius mag nog eens getrimd worden voor hij naar de kennel komt. Voor ons liefst zo kort mogelijk. Men moet rekenen dat Darius hier gemiddeld een achttal maanden in opleiding zal zijn, maar neem het ons niet kwalijk als het er tien worden. We kunnen dat nooit op voorhand weten.

Bezoek bij de familie Bos op zondag 3 april 2005
Met Helen Troy (ierse vriendin) met de trein tot Antwerpen Centraal)
Darius was mooi kortgeknipt en zoals altijd een mooi en stevig gebouwde hond. Hij is wat onwennig met me hetgeen niet abnormaal is daar hij me ook maar zo nu en dan eens ontmoet. Verder is het een hele lieve aanhankelijke hond.


4. DARIUS GAAT NAAR SCHOOL

Zaterdag 23 april 2005
Darius gaat naar Koksijde voor zijn opleiding!

Zondag 24 april 2005 (11:49)
Mail van Henriëtte Bos
Gisteren hebben we onze Darius naar Koksijde gebracht. Frankie, die man die er woont, en zijn vrouw waren er.  Ze waren ook erg vriendelijk. Het ging allemaal goed met mij tot dat we hem naar de kennel brachten en daar afscheid namen. Toen hield ik het niet meer droog. We zijn daarom maar snel  weggegaan om het ons en Darius niet te moeilijk te maken. Ik mocht hem zijn grote bot geven en een flos.  Het calciumbot, wat jij de laatste keer had meegebracht, heeft hij bij zich en ik heb zijn deken uit de bench op zijn bedje gelecht. Het mocht allemaal. Hoe lang hij alles mag houden weet ik niet maar hij vond het zelf allemaal erg interessant want hij hoorde de andere honden blaffen en hij rook natuurlijk allemaal lekkere luchtjes. Ik had ook gevraagd of ik hem dan op de open huis dag mocht komen trimmen en dat vonden ze een heel goed idee. Ik hoefde er niet eerder voor te komen want het was ook leuk als er mensen waren en die mij dan aan het werk konden zien. We zullen zien hoe alles verder uitpakt. Ik mag morgen namiddag bellen hoe het met hem is gegaan de eerste dagen zo in de kennel. Als je nog vragen hebt over gisteren vraag het mij gerust ik weet zo verder niets te vertellen. Het is stil in huis en in de tuin maar verder alles redelijk goed. Heel veel liefs en laten we maar hopen dat hij goed zijn best doet en gauw afstudeerd.

Dinsdag 26 april 2005 (16:29)
Mail van Henriëtte Bos
Ik heb gisteren Koksijde gebeld en het ging volgens Chris goed.  Darius had zondag toen Kris aankwam hem wel even gehoord maar later was hij toch stil. Hij had zelf nog niet met Darius gewerkt.  Maar hij had wel gezien dat Darius alles nog moest ontdekken en daardoor snel was afgeleid. Maar dit was heel normaal voor een hond die er net is. Ik heb nog even navraag gedaan omtrent het trimmen tijdens de open deur dag. Kris  vond dat geweldig als ik dat wilde doen dan hoefde er ook geen vrijwilliger in de trimkamer te blijven maar ik werd al wel gewaarschuwd dat ik dan niet goed door kon werken omdat mensen dan allemaal vragen gaan stellen of ik dat toch geen probleem vond. Maar dit vind ik ook niet zo erg en ik heb ook aangeboden om als het nodig is nog een andere hond te doen.  Ook heb ik Chris gevraagd of jij eventueel met Darius mag gaan wandelen. Hij vond dit geen probleem voor even een half uurtje of zo maar niet de hele middag want hij vertelde mij dat er natuurlijk  mensen komen kijken die donaties doen en dan wel graag de honden willen zien en als alle blinden die op hun hond wachten de hond de hele namiddag bij zich houden het voor de mensen niet echt duidelijk is. Chris was trouwens erg vriendelijk aan de telefoon hij had natuurlijk  gehoord van frankie en zijn vrouw dat ik het best moeilijk had om Darius achter te laten en hij zei meteen "maar denk eraan dat je Anke alweer een  stap verder hebt geholpen en als je straks Darius met Anke ziet lopen zal je heel trots zijn". Dit vond ik erg vriendelijk van hem en ik weet ook dat ik het daarom heb gedaan.  Zeker nu ik jou ken weet ik dat het goed is wat we  gedaan hebben.

Donderdag 28 april 2005 (11:02)
Mail van Henriëtte Bos
Ik vraag me heel vaak af overdag hoe Darius het maakt maar ik vind het nu minder moeilijk dan de laatste twee weken dat hij thuis was dan moest ik aldoor huilen als ik naar hem keek. Ik weet zeker dat Darius straks een geweldige moeder heeft en laten we maar duimen dat hij snel leert en we zullen zien  hoe het met hem gaat als we de 4de juni bij hem zijn op de Open Deur te Koksijde.

Donderdag 28 april 2005 (14:20)
Mail van Vrienden der blinden
Met Darius gaat alles heel goed. De aanpassing is altijd wel wat moeilijk maar hij heeft dat zeer goed gedaan. Tine heeft er de eerste keren al mee weg geweest en het gaat goed. Natuurlijk moet hij alles kwa geleide werk leren hee maar het gaat vlot verlopen wees daar maar zeker van.

Maandag 23 mei 2005 (13:37)
Mail van Henriëtte Bos
Ik heb net gebeld met Koksijde en Chris aan de telefoon gehad het gaat goed met Darius hij leert al prima maar is wel snel afgeleid als er andere mensen bij zijn dat vind hij moeilijker. De kennel is ook niet zijn favoriete verblijf maar hij moet er toch aan wennen. Ik heb ook gesproken met Tine, die met Darius traint.  Ze vind hem KEI lief!!!!!! en voor het stadium waarin hij in de opleiding zit doet hij het goed zei ze. Dus blijven hopen dat dit goed gaat. Ik zal zorgen dat wij er zijn om 14:00 uur zeker omdat ik Darius zou trimmen en dat kost wat tijd dus als jij wat eerder als dat kon komen dan kon je nog met Darius gaan lopen dacht ik dat Chris de vorige keer had gezegd. Of misschien als hij mooi getrimd is dan kun je hem even uitlaten. Maar we zullen om hem moeten vechten want ik moet hem ook even knuffelen. (geintje). Ik kan begrijpen dat het jou allemaal niet snel genoeg kan gaan maar geduld is het moeilijkste te bewaren. Nog even wachten en het is 4 juni.

Dinsdag 24 mei 2005 (15:44)
Mail van Vrienden der Blinden
Darius stelt het enorm goed en je mag boffen dat hij in zo een goed pleeggezin gezeten heeft. Er is daar hard gewerkt en wat de opleiding betreft, zit hij ruimschoots aan het gemiddelde voor de tijd dat hij hier is.

Zaterdag 4 juni 2005
Open Deur Vrienden der Blinden - Koksijde
Goedele Vankelst en ik kwamen aan in Koksijde omstreeks 13:15 u. Dit omdat de deuren rond 14:00 u. open zouden gaan en Darius dan binnen het domein moest blijven voor de eventueele bezoekers. Daarom wouden we nog snel een kleine wandeling meepikken toen plots familie Bosten ten tonele verscheen. Darius was niet meer te houden. Hij was dolenthousiast om zijn pleegmoeder terug te zien en dat liet hij dan ook uitvoerig zien. Henriëtte zou Darius die namiddag wassen en toiletteren dus moest zij eerst haar werkgerei nog naar de trimkamer brengen. Ondertussen zijn zowel ik, Goedele, Marieke (dochter van Henriëtte) met Remo (barbet van de familie Bos) als Robin (echtgenoot van Henriëtte) even een beetje buiten het domein gaan toeren. Maar de menigte begon letterlijk de kop op te steken. Darius heeft enorm veel kracht. Hij trok me soms bijna de linkerarm van het lijf. Robin gaf me het wijs advies om zijn riem dubbel te draaien rond mijn polsen en hem kort naast mij links te houden zodanig dat ik zijn lijf tegen mijn benen voelde. En toen liep hij echt mooi mee met opgeheven kop…, heel sierlijk. Hij moest op een bepaald moment wel echt spugen maar dat kwam door de hele situatie en de stress dat het meebracht. Nadien voelde hij zich terug de oude en liep weer door. Darius is ondanks de drukte altijd heel correct geweest en vooral keurig. Ik denk dat hij heel stressbestendig is. Na de wandeling werd hij door Marieke binnengeleid naar de trimkamer waar Henriëtte hem lang maar zalig heeft verzorgt. Hij zag er trouwens na 5 weken al behoorlijk vies uit. Ik benutte die  tijd om even rond te gaan en de mensen te begroeten die ik kende. Enkele blinde en ziende personen verzorgden ook de muzikale sfeer terwijl er ribbetjes, hotdogs, taart en pannekoeken kon worden benut. Genoeg dus om een hele meute kalm te houden… over de honden gezwegen… (smiley). De honden die in beugel zaten waren naar mijn bescheiden mening wel enorm rustig. Ze lagen onder de stoel van hun baasje en verroerden niet - gewoon te gek! Kris, de hoofdtrainer van Koksijde, demonstreerde samen met zijn blindengeleidehond Ricky het parcours met al  de mogelijke obstakels. De mensen die dit nog nooit gezien hadden, waren echt  onder de indruk. Een obstakel in de hoogte bvb een hhangend bord waar het blind baasje niet onderdoor kan moet de hond inschatten en een alternatieve weg zoeken …evenals obstakels kwa doorgang en wegversperringen. Het was een hele belevenis en ben ook heel blij om Darius nog eens terug te zien. Hij voelde iets steviger aan dan vroeger. Bij Henriëtte speelde en liep hij de hele dag door in de grote tuin terwijl Darius nu door Tine om de 2 dagen een halve dag wordt getraind.… In een kennel heb je dan wel niet zo de mogelijkheid om je uit te leven. Zijn opleiding is goed voor het stadium waarin hij zich momenteel bevindt. Hij leert nu met Tine de kleuren op de grond… bvb als een voetpad witte strepen heeft of een fietspad rood geschilderd is dat hij dan moet stoppen etc... Hij leert in eerste instantie gewoon te worden aan de beugel en deze beugel te linken aan werken. Verder nog basiscommando’s. Omstreeks half acht zijn Goedele en ik uiteindelijk doorgegaan. Echt afscheid genomen heb ik niet want this is not the end…. It’s just the beginning!!!

Zondag 26 juni 2005 (11:27)
Mail van Harry Viane (aspirant-blindengeleidehondgebruiker van Cazan Tervuurse herder) :
Ik heb natuurlijk ook gedaan wat je gevraagd hebt, nl. Darius eens over zijn krullebol gaan aaien. Ik denk dat Tine er die dag niet was, want volgens mij zaten alle honden in hun kot. Maar ik kan er ook 1 gemist hebben hé. Kris en Franky lieten zich nog ontvallen dat Darius de eerste weken in zijn kooi niet zo geweldig op prijs had gesteld maar dat het nu zienderogen beterde. Ook moet hij nog leren iets meer te trekken. Da's iets wat ze allemaal leren maar wat de ene hond meer uit zichzelf doet dan de andere. Ella bijvoorbeeld trok zichzelf bijna een beroerte en die moest dan weer worden ingetoomd... Ik vertel het je liever dan het niet te zeggen, maar maak je daar zeker en vast geen zorgen in hoor. Darius is nog maar in het begin van zijn training en het is nu ook weer een stukje drukker dan enkele maanden geleden maar ik vond dat Darius er echt goed uit zag hoor. Hij was een stuk rustiger dan die zotte labs en goldens in de kooien naast hem, en dat vond ik eigenlijk wel fijn.

Woensdag 29 juni 2005 (13:38)
Mail van Vrienden der blinden
Voor ons is dat zeker geen probleem om je op 05 juli 2005 langs te laten komen.  Zou je ongeveer kunnen zeggen wanneer het zou zijn? Omdat er maandag een stage begint en dan kunnen we er rekening mee houden dat er een van onze dresseurs hier is.

Vrijdag 1 juli 2005 (10:01)
Mail van Vrienden der blinden
Als het mogelijk is zouden we liever hebben dat jullie in de vroege namiddag komen. Laat maar iets weten. Wat de beugel betreft.  Normaal gezien doet Tine het begin van de opleiding. Maar zij had het zodanig moeilijk met Darius omdat hij aan de beugel niet wilde trekken en zeker geen initiatief wou nemen. Je moest hem bij manier van spreken mee trekken.  Daarom heb ik besloten dat Franky en ik hem van in het begin zouden nemen. Door het feit dat wij elk met een hond werken laten we Darius altijd achteraan lopen en zo probeert hij altijd de hond die voor hem loopt in te halen. Dus trekt hij. Het nemen van initiatief is ook al sterk verbeterd omdat de hond die voor loopt een hond is die klaar is. Darius heeft er een enorm mooi voorbeeld om na te doen. Zo gaan we stilaan Darius de leiding laten nemen van het team. Het lukt al voor korte afstanden maar door het feit dat hij nog niet lang in opleiding is is het werk als geleide hond nog wat vermoeiend. Hij slabakt na 10 min en laten we weer de andere voor lopen. Dat lukt goed. Dus voor korte afstand zal het lukken om met de beugel te werken.

Vrijdag 1 juli 2005 (10:11)
Mail geforeward door Henriëtte Bos
Henriëtte: Mijn dag kan niet meer stuk! (Oorspronkelijk van Vrienden der blinden)
Voor ons is het niet echt een probleem dat je Darius meepakt. Als je hem wil meepakken naar het strand zit je wel met het probleem dat honden deze periode niet zijn toegelaten op het strand. Als je binnen de gemeente Koksijde blijft bestaat er de mogelijkheid dat je hem een jasje aandoet zodat iedereen kan zien dat hij een geleidehond is en kan het wel. Je mag hem wel niet laten vrij rondlopen dus moet hij aan de lijn blijven. Ook mag hij niet van het zeewater drinken, dit om problemen te vermijden.

Dinsdag 5 juli 2005 (10:30)
Bezoek Vrienden der Blinden - Koksijde
Toen we het domein opreden waren er slechtziende kinderen op bezoek. Ze kregen een rondleiding van Kris Bastiaensen. Ik ben even in de woonplaats gaan zitten toen Tine kwam en hebben wat bijgepraat. Vervolgens is zij Darius gaan halen uit zijn kennel. Hij was uiteraard heel blij om uit die kooi te zijn en verkende het plaatsje waar nog kinderen aanwezig waren en kinderen is echt iets wat hij adoreert. Toen kwam Harry Viane (blinde jonge man) binnen en hebben we wat gepraat over de opleiding en vooral over onze honden. Hij was nog maar net aan zijn stage begonnen sinds 4 juli. Nadien werd ik door Franky naar de camionette geleid en werd me verteld dat ik een wandeling zou maken met Darius in beugel te Koksijde centrum.  Ik voelde de kriebels al opkomen. Dit was een totale verrassing voor me. Het was een prachtige ervaring. Zo naast Darius lopen gaf me een zwevend gevoel. Uiteraard is hij nog maar 2 maanden in opleiding en zullen hem nog zware moeilijke maanden wachten maar ik persoonlijk vond dat hij het al heel wat beter deed dan ik … (smiley). Hij negeerde soms wel eens een borduur maar gelukkig liep Franky achter ons en corrigeerde hij elk slecht manoeuvre met een tik tegen de beugel. Het moeilijkste was wel om je totaal over te geven aan de hond en hem de leiding te laten nemen. Soms wou hij rechts meedraaien en dacht ik dat hij enkel naar Franky stond te kijken en dwong Darius mij terug naar de linkerzijde. Toen Franky me vroeg waarom ik de hond negeerde was mijn antwoord natuurlijk wat dwaas. Ik zal het hopelijk met de tijd wel leren om echt gewoon de hond te volgen. Telkens je tikt met je witte stokmoet je het comando geven “vooruit” en eens je aan een borduur staat en eraf gaat moet je ook vragen of hij de borduur zoekt. Eigenlijk best fascinerend. Ik leer het wel met de tijd en vooral tijdens de opleiding. Maar ik vond het een prachtervaring. Dit is echt voor herhaling vatbaar. Nu weet ik dat ze echt met hem bezig zijn en het gevoel van gisteren was zo overweldigend dat ik nu nog meer bewondering heb dan voorheen voor de trainers… want zij doen het toch maar… alsook mijn Dariusje. Foto’s zijn er ook in overvloed genomen (zie fotoboek). Ik kijk vol ongeduld uit naar mijn volgende ontmoeting met mijn toekomstig blindengeleidehond Darius!

Woensdag 14 september 2005
Bezoek aan Vrienden der Blinden - Koksijde met "Lions Club Vilvoorde"
Samen met de voorzitter Victor Angillis en de penningmeester Roger Maasart en diens echtgenote Monique kregen we een rondleiding in het
blindengeleidehondencentrum "Vrienden der blinden" vzw Koksijde. Kris Bastiaensen legde alles van A tot Z uit en nadien mochten zowel Roger als Monique eens proeven van het verschil om te wandelen met een witte stok en met een blindengeleidehond. Ze stonden beide versteld over het hele gebeuren. Nadien sloten we ons bezoekje ginds af met een afscheidsdrankje.
Maar als kers op de taart mocht ik toch nog eens gaan wandelen met Darius in tuig.  We reden naar Veurne en wandelden doorheen de straten.  Ik had nog steeds problemen om me totaal over te geven aan de hond maar voelde wel persoonlijk dat het al iets vlotter ging dan de vorige keer...gelukkig maar.
Er werd me wel verteld datna de eerste trainingsdag wel een emotioneel dieptepunt kan rijzen.  De stress, vermoeidheid, onzekerheid en nog zo van die zware woorden overheersen je gemoed en kan dan soms blijkbaar wel leiden tot huilpartijen. Dus een verwittigd mens is er 10 waard.  Ik ga mijn verwachtingen niet te hoog stellen en alles gewoon op me laten afkomen.  Ik zal alles wel dag per dag aanpakken en zien hoe het verloopt. Maar consequent zijn met de hond zal zeker noodzakelijk zijn. Ik had tijdens de werkwandeling wel weer de neiging om Darius naar rechts te trekken en belandde zo wel tegen een hooghangende brievenbus waardoor ik mijn schouder wel wat verwonde maar al doende leert men.  En DArius was niet in fout dus zal ik zoals ik reeds vroeger schreef eerder aan mezelf moeten werken want je lot in handen leggen van een hond is niet zo vanzelfsprekend. Alles op zijn tijd. Ik kreeg gelukkig vandaag de bevestiging dat Darius effectief samen met Kris Bastiaensen en Ann op de dag van de marathon in schaarbeek zullenaanwezig zijn. Ik kijk dus vol enthousiasme uit naar die ene 22 ste oktober want dan is het echt dArius z'n dag!. En ik kreeg ook nieuws over een mogelijk einde van darius' opleiding. Wie een stil vermoeden heeft wanneer dat ten laatste zou kunnen zijn mag me altijd een mail sturen... ik hou  het voorlopig nog even stil.


5. DARIUS VERLAAT DE SCHOOL

Donderdag 22 september 2005
Bezoek van de trainers Kris Bastiaensen en Franky ("Vrienden der blinden" vzw Koksijde) met Darius te Diegem
Op 20 september kreeg ik telefoon van Ann, administratief bediende bij "Vrienden der blinden" vzw blindengeleidehondencentrum Koksijde, en vroeg me of ik donderdag aanstaande thuis was. Ik bevestigde. Toen kreeg ik te horen dat de trainers wellicht met Darius een thuisbezoek zouden brengen in diegem. Ik was uiteraard weer euforisch. Weer allerhande scenario's speelden zich af in mijn hoofd. Maar vandaag is het dan zover. We zijn donderdag en deze voormiddag zijn inderdaad beide trainers met Darius aan huis geweest. Darius heeft eens lekker rondgesnuffeld en weet nu ook waar zich de tuin bevindt... deze heeft hij namelijk onmiddellijk gedoopt. lol.  Nadien trap opwaards viel wel goed mee tot hij oog in oog kwam te staan met de momenteel nog baas in huis zijnde "Aleksandr", mijn russisch blauwe kater van 7,5 jaar oud.  Aleksandr bleef eigenaardig genoeg gewoon zitten kijken naar dat groot zwart lopend wezen dat hem ook fixeerde. Zowel Darius als Aleksandr hadden wel enkele minuten nodig om over die eerste visuele vreemde verschijning te komen. En Darius kon toch wel 20 cm toenadering zoeken alvorens de heer des huizes m.a.w. Aleksandr zich uiteindelijk liet horen (blazen). Ik vond het al een mooie prestatie om die beide al zo dicht bij elkaar te krijgen zonder bloedvergieten.  Tara, de 2 jarige crèmekleurige  britse korthaar, was tijdig vertrokken naar veiligere en rustigere oorden ergens waar een mens nooit zou kunnen kruipen ... wellicht achter een kast. Toen deze close encounter achter de rug was kon ik eindelijk eens op pad met Darius tot aan de bushalte richting Brussel centrum.  Dit traject liep ook niet zo vlot als verwacht.  Ik ken de weg als mijn broekzak en toch merk ik dat zelf de afstand van mezelf en een hond meer pllaats inneemt dan ik en m'n witte stok dus soms was het kantje boordje met serieus over het voetpad hangende struiken en takken. Een dwarsgeparkeerde auto die ongelukkig het voetpad volledig versperde en dan op de koop toe een lantaarnpaal dat het totaal onmogelijk maakte om er met de hond tussendoor te gaan. Alternatief was dan
over de straat heen maar Darius kroop toch veiligerwijs liever tussen de auto en de paal met me.  Ik besef dat ik nog heel wat te leren heb en net zoals bij mijn vorige werkwandeling zal ik me elke keer meer en meer moeten overgeven en mijn vertrouwen echt in darius vestigen.  Dit is een extreem grote stap voor me. Moeilijk te overbruggen maar samen komen we er wel. Kris Bastiaensen vroeg me of ik  nog af en toe eens een dagje naar Koksijde wou afzakken om nogmaals te wandelen met Darius... hetgeen me best nuttig lijkt want ik weet dat de tijd kort en ik nog veel ga moeten werken aan die vertrouwensband. Toen we aan de eettafel zaten kwam Darius wel met zijn kop tegen mijn been waardoor ik de kans greep om hem te knuffelen.  Hij is zo rustig totaal anders dan die dolenthousiaste labradors. Hij had wellicht gehoopt dat hij mocht blijven maar zelf ik heb het elke keer wel weer moeilijk om de deur achter me te sluiten en hem weer te zien gaan. Maar oktober staat zo voor de deur en dan is hij weer even de mijne. Uitkijkend naar die ene dag  van de pistemarathon!!!.

Zaterdag 22 oktober 2005
Pistemarathon Schaarbeek
Omstreeks 07.30 ben ik vertrokken naar de bakker om alvast wat ontbijtkoeken te kopen.  Ik wist dat de dag lang, koud, nat en vermoeiend zou worden.  De weerman voorspelde alvast niet veel goeds voordeze zaterdag. Omstreeks 08.20 kwam ik aan aan het Terdelt stadion te schaarbeek waar de instructeur met diens vrouw en de kweekster van de Tervuurse herders reeds aanwezig waren.
Darius was er ook!. We installeerden alles zoals we vooraf afgesproken hadden en bereiden ons mentaal voor op een volkstoeloop.  Maar die bleef wegens het gure weer in de voormiddag althans uit. Gelukkig was het weer zodanig wisselvallig dat eens 14.00 à 15.00 de wolken af en toe eens een streepje heldere hemel prijsgaf. In de voormiddag liepen er meer dan 60 individuele lopers mee waaronder enkele voor ons project Darius oa Edith Vanderborght, Francis Acke, Joël Coppens, Thierry Van De Velde, en nog enkele andere sportievelingen.
Omstreeks 15.00 was het de beurt aan de aflossingslopers.  Er waren zo'n 40 teams waaronder een zestal voor onsproject.  TOF-team, olv Jan De Wolf; MAC-angels team, olv Jeanine Vandenabeele; Trudus-Team, olv Hendrik Clinckspoor; Spes-team; Barbedos-team, olv Hendrik Mertens en Stef Van Brabant; en de lopers die zich diezelfde dag aanmelden.
Alle "Darius" groepen hebben de marathon volledig uitgelopen.  Edith Vanderborght liep als 2de snelste vrouw de marathon uit in 04:13:58. Hierdoor kreeg ze ook een prijs dat ze integraal aan het project darius schenkt!.
Ondertussen werden we overvallen door journalisten en TV Brussel. De sfeer was overweldigend.  Zo omringd door vrienden, kennissen en familie wie kan zich een betere verjaardag inbeelden.  Darius heb ik eigenlijk best weinig bij me gehad...maar de schade haal ik zeker nog in.  Ik moet namelijk op 14 november 2005 naar Koksijde terug om weer eens met hem te gaan werkwandelen.
Hij zal die dag wellicht ook niet snel vergeten want het was op zich een dag met heel veel beweging, vele mensen en uiteraard zijn pleegmoeder Henriëtte Bos en haar gezin.  Darius was euforisch toen hij deze lieve Nederlandse mensen zag verschijnen evenals Remo en Jolie zijn stiefbroer en stiefzusje (eveneens barbets). De dag eindigde in schoonheid met een overheerlijke paëlla in de kantine waar iedereen nog gezellig nakeuvelde over de koude maar super leuke dag.  Bedankt aan iedereen die dit project mee heeft helpen opbouwen tot iets mega zoals oa Dirk Ghys, Georges De Smul, Edith Vanderborght, Joël Coppens, Goedele Vankelst, Johan Mertens en Laury Overath.  De mensen die geholpen hebben, gesupporterd hebben,  gelopen hebben,  gesponsord hebben en die me door dik en dun gesteund hebben!  Dit ga ik niet gauw vergeten.  Het ingezameld sponsorgeld zal ik uiteindelijk pas kunnen berekenen wanneer alle laatste bedragen zijn doorgestort maar we
kunnen hier effectief spreken over een succes!
Wordt vervolgd.

23 december 2005 t.e.m. 3 januari 2006
Darius mag de feestdagen doorbrengen ten huize Overath
Darius,
Je bent op enkele dagen tijd al heel wat gaan betekenen in mijn leven. Alles draait om jou. Net als een kind achtervolg je me en leg je je kopje tegen mijn been wanneer je hunkert naar affectie.
Geen meter verwijderd van me vlij je je neer op de grond. Het is ongelofelijk hoe lief je bent. Zo rustig en anderzijds toch zo wispelturig.
Ik heb nog geen seconde spijt dat ik al die jaren op je heb gewacht. Hopelijk zullen we met de jaren een hecht team vormen. Ik mis je nu al en het is pas binnen 2 dagen dat ik je moet terugbrengen naar het centrum. Ik leef in mineur toe naar die ene dag dat ik je zal moeten achterlaten ginds. Mijn hartje is nu al overspoeld van tranen…. Verdriet.
Maar hopelijk neem je het me niet kwalijk en zal je me met je enthousiasme weer onthalen op de dag dat we samenkomen voor de training (9 januari 2006) en dat is ook niet zo ver meer af. Maar ik kijk vooral uit naar eind januari wanneer je voor altijd bij me zal zijn. Hopelijk blijven we gespaard van vele minder leuke zaken…. Ik denk dat we er samen steeds sterker uitkomen.
Ik zie je zo graag mijn lieve Darius, ook al spring je wel eens nonchalant op de zetel of op het bed om me te testen…. Ik toon het misschien niet maar in mijn hartje lach ik me vaak een breuk om jou. Je hebt durf en daarom denk ik dat we echt voor elkaar gemaakt zijn.
Tot binnenkort mijn lieve hond.


6. STAGE TE KOKSIJDE

Maandag 9 januari 2006
Eerste stagedag
Deze voormiddag ben ik rond tien uur dertig aangekomen in het blindengeleidehondencentrum van Koksijde.
Ik ben eerst de studio (logeer kamer) wat gaan verkennen en daarna werd Darius uit de kennel gehaald.
Het was een blij weerzien. Naderhand zijn we wat gaan wandelen in Veurne. Niks omslachtig. Het was een klein intermezzo en kennismaking evenals een manier om de benen wat te strekken.
Na ’s middags een belegd broodje kaas te hebben verorberd en wat te hebben bijgepraat met de andere trainers zijn we rond 14 u. Naar Koksijde afgezakt. Daar hebben we hetzelfde traject afgelegd dan de vorige keer. Franky meldde me dat dit traject de eerste week van de training meermaals wordt gelopen tot het foutloos afgelegd wordt. Kwestie om de vertrouwensband en samenwerking wat te laten wennen en groeien alvorens er andere en moeilijkere trajecten aan de orde komen.
Onderweg hebben we een warme tas chocolademelk gedronken om wat op te warmen want het is toch wel degelijk putje winter.
We vervolgen ons pad en gaan terug naar de camionette om zo terug te rijden naar het centrum.
Na ons aankomst werd Darius even terug in de kennel geplaatst om te eten en zijn behoeften te doen.
Men heeft me de toelating gegeven om Darius 's nachts bij me te houden omdat ik het wat benauwd heb bij de gedachte om in een dergelijk groot leeg gebouw alleen te moeten blijven. Ik borstel hem nog even alvorens ik, misschien wel vroeger dan normaal, onder het dons kruip kwestie dat ik dinsdag goed in vorm ben.

Dinsdag 10 januari 2006
Stage dag Nr. 2
Vandaag zijn we terug naar Koksijde gegaan, zoals verwacht, en het traject loopt veel vlotter dan tevoren. Dat stemt me uitermate gelukkig. In de namiddag ben ik met Tine te voet van het centrum uit naar Oostduinkerke gewandeld. Deze route is eigenlijk wel een saaie recht lopende baan. Darius heeft hier dus vrij weinig obstakels waardoor hij ook minder alert is. Het is een mooie wandeling toch. Vrij koud met een stevige ijzige wind. In de avond ben ik uitgenodigd om bij Wini Segers te gaan. Voor deze gelegenheid heb ik Darius maar in het centrum gelaten. Bij Wini lopen er veel honden rond en dat zou uiteindelijk wel iets te chaotisch zijn geworden naar mijn zin. Daar heb ik kennis gemaakt met Valco, een border colli, en Utta, Yfka, Shelley, Ben en nog vele andere Tervuerse herders pup. Het is een fijne avond maar wel enorm intensief wat aandacht naar de honden toe betreft. Want ik heb spijtig genoeg maar twee handen en ze willen allemaal zo graag geaaid worden.
Nadien, omstreeks 22.15 u, heeft Wini me terug naar het centrum gebracht.

Woensdag 11 januari 2006
Stage dag Nr. 3
Het wordt een ochtend ritueel; eerst Darius zijn ogen uitkuisen, de hond borstelen en daarna mezelf douchen. Na ons dagelijks groot onderhoud begeeft Darius zich naar zijn kennel om te eten en ik ga ondertussen ook even mijn ontbijt benutten.
Zoals de vorige dagen gaan we terug naar Koksijde maar deze keer in het gezelschap van Kris Bastiaensen, de hoofdtrainer. Er werd me een oortje aangedaan en met dit oortje kon ik Frankies opmerkingen accuraat opvolgen ..., of zo goed als.
De voormiddag loopt spijtig genoeg niet van een leien dakje. Ik ben wat ontmoedigd. Ik denk dat het wellicht aan de korte nacht moet liggen dus beslis ik om deze avond extra vroeg onder de wol te kruipen.
Omdat het vandaag begint te regenen vroegen de trainers zich af wat eerst te doen. Daarom besluiten ze om in de namiddag naar Veurne te gaan. Daar hebben ze me uitgelegd hoe ik met een hond in beugel de trein/tram/metro en bus moet nemen. Na die theorie achter de kiezen te hebben geslagen, rest er me enkel deze theorie in praktijk om te zetten. Dan maar de trein Veurne - Adinkerke halen. Dit verloopt vrij vlot. In Adinkerke ben ik samen met Darius in beugel overgestapt op de kusttram en die hebben we uiteindelijk genomen tot in Koksijde-Bad. Daar wachtte Franky ons op met de camionette. We zijn dan ter afsluiting nog een ommetje gaan maken in Koksijde-Bad zelf en nadien terug huiswaarts gegaan. Het is ondertussen wel al gestopt met regenen. Zoals ik mezelf ’s middags voorgenomen heb kruip ik tegen 20.30 u. onder de lakens.
Darius komt me vergezellen omstreeks 21 u. en vlijt zich naast mijn bed neer.

Donderdag 12 januari 2006
Stage dag Nr. 4
Zoals gewoonlijk zorg ik eerst voor Darius en nadien komt Tine of Franky hem weghalen voor zijn ontbijt. Na mijn boterham met chocopasta ben ik met Franky voor de 5^de keer op rij naar Koksijde afgezakt en weer met het oortje in het traject afgewandeld. Er waren wel wat werken dus moeten we een omleiding volgen. Darius is weer eens super in vorm. En ik doe het voor de uitzondering gelukkig ook niet slecht vandaag. In de namiddag is het al even goed. Terug een kleine aanpassing aan ons dag dagelijks trajectje en blijkbaar volledig foutloos. Joepie!.
Ik, Franky en Darius moeten wel nog even langs de supermarkt omdat mijn reserve aan tissues opgebruikt is weliswaar mede door mijn volhardende verkoudheid ... . En dit is ook wel even een spannend moment. De gangen zijn super nauw en om Darius wat te motiveren sneller te gaan begint Franky Darius lief aan te porren. Dat valt blijkbaar in goede aarde bij Darius maar we hebben geen rekening gehouden met de enthousiaste staart van onze lieve zwarte Barbet ... . Want eens die te keer gaat dan is er geen ophouden meer aan. Men zou zeggen dat hij ideaal is voor een Duracel-publiciteit ... smiley.
Enkele dozen vallen dus pardoes de grond op. Gelukkig allemaal zonder veel erg. Ons avontuur in de supermarkt valt al bij al wel heel goed mee. Na het afrekenen lopen we bijgevolg de winkel uit en vervolgen onze weg tot aan de camionette. ’s Avonds heeft Eva, de schattige echtgenote van Franky, een zalig visje met rijst klaargestoomd en na wat televisie te kijken besluit ik toch maar weer eens vroeger dan normaal in bed te kruipen van zodra Darius me vervoegt binnen de grote leefruimte van het gebouw. Morgen is het onze laatste dag en dan gaan we eindelijk (samen) nog eens naar huis!

Vrijdag 13 januari 2006
Stage dag Nr. 5
Voor mij is dit zeker geen ongeluksdag want mijn "Home Sweet Home" is in zicht.
Darius komt voor het weekend mee naar Diegem. Hij kent het huis al en voelt zich hier ook onmiddellijk thuis. Ann en Kris Bastiaensen hebben me tot in Diegem gebracht. We zijn samen met Darius in tuig nog even tot aan de bushalte gegaan en daar er toch wel enkele moeilijke passages zijn in dit trajectje besluiten we om het stukje van en naar de bus tweemaal te hervatten. Kris beslist nadien dat ik best wat oriëntatielessen kan gebruiken. Want ik ga meer dan eens een parcours moeten doen dat ik wel met zienden aan de arm heb gelopen maar nooit alleen en dat is niet te vergelijken. Ik doe het niet zo bijster goed maar dat komt heus wel in orde. Alle begin is moeilijk.
Nadien drinken we snel nog een warme kop thee. Nu is het ’s avonds en Darius ligt op zijn doggybag rustig te genieten van zijn kluif terwijl ik even mijn laatste dolle mesaventures met Darius probeer te verwoorden en neertyp.
Volgende week komt er nog een week stage. Maandag 16 januari omstreeks 10 u. word ik weer in het blindengeleidehondencentrum van Koksijde verwacht.

Maandag 16 januari 2006
Stage dag Nr. 6
Ik kom weer goed op tijd aan om niet te veel kostbare tijd te verliezen. Bij mijn aankomst hoor ik dan het heugelijk nieuws. Franky's vrouw Eva is diezelfde nacht bevallen van een goeie 4 kg wegende dochter Camille genaamd.  Franky zal dus 2 weken verlof nemen en dat maakt de planning een ietsje anders uiteraard.
Tinne loopt met mij en Darius weer het traject tot in Oostduinkerke centrum en terug. Het valt weer niet zo goed mee. Die lange saaie fietsroutes maken er een vervelend spel van. Darius voelt dat ik het moeilijk heb om me te concentreren en speelt daar dan wel goed op in.
's Middags staat er zelfgemaakte spaghetti van Ann Bastiaensen op het menu. In de namiddag rijdt Ann ons dan met haar busje naar Koksijde. Ook dat parcours loopt niet van een leien dakje. Misschien ben ik iets te veeleisend voor mezelf. Ben altijd extreem in alle opzichten, ook voor mezelf. Ik zal maar niet teveel dramatiseren. Maandagavond kruip ik omstreeks 20 u. in bed. Er volgen gelukkig nog enkele dagen deze week ... "smiley".

Dinsdag 17 januari 2006
Stage dag Nr. 7
Het regent ...  pijpenstelen! Op zoek dus naar een alternatief voor de voormiddag ? Tinne leert me hoe ik m'n hond moet verzorgen. Borstelen, kammen, oren kuisen. Wie het ras Barbet kent weet dat je dan wel een tijdje zoet bent. Maar gelukkig mag het resultaat dan ook gezien worden: onbetaalbaar zo'n prachtige mooie zwarte grote zachte pluchen teddybeer ! ... en dat is "mijn" Dariusje!
s' Middags staan er frietjes met stovernijsauce en appelmoes op het menu.
In de namiddag gaan we met de camionette van het centrum naar Koksijde. Het lijkt alsof het van kwaad naar erger gaat.  Maandag viel in vergelijking met dinsdag al bij al nog goed mee. We lopen een stukje dijk af en maken enkele nieuwe bochten. Ongekend voor Darius. Ik was dus super benieuwd. Soms maakt Darius wel eens een foute inschatting maar de borduren in deze kuststad zijn dan ook niet van de gemakkelijkste. En ik loop op mijn beurt nog steeds zo krom als een .... ik snap het niet. Ik heb niet echt schrik om nog ergens tegenaan te gaan maar toch blijf ik met een boog naar links lopen. Mijn onderbewustzijn zal dit mede veroorzaken want ik persoonlijk ben te geconcentreerd bezig om elke beweging van Darius nauwlettend in het oog te houden en te volgen.
s' Avonds ben ik samen met Kris en Ann Bastiaensen uitgenodigd om bij Winni Segers te gaan eten. Caroline's man Hugo heeft typische worstenbroodjes en appelbroodjes gemaakt. Het was een fijne avond maar ik lag er naar mijn bescheiden mening wel weer iets te laat in. Ik vrees al voor morgen. Kris haalt Darius nog gauw uit z'n bench en dan gaan we maar gauw naar onze studio.

Woensdag 18 januari 2006
Stage dag Nr. 8
Gisteren hadden de trainers me uitgelegd hoe en waar ik Darius het best kon uitlaten voor zijn behoeften.  Zoals van in den beginnen starten we de dag met onze opsmukbeurten en dan kunnen we er weer tegen aan. Vandaag rijdt Tinne me met haar wagentje tot Koksijde. Het weer is weer niet bijster goed maar zolang het niet echt doorregent laten we ons niet kennen. Ik ben nog moe van een te korte nacht. Toch valt het traject van de voormiddag en namiddag te Koksijde al bij al goed mee. Ik krijg vandaag te horen dat ik morgen naar huis mag. Kris Bastiaensen moet namelijk net naar Brussel voor een of andere vergadering en we gaan dan ook van de gelegenheid gebruik maken om me even thuis af te zetten. Vrijdag hebben Kris en Ann namelijk ook net verlof. Maar ik ben er niet boos om. Ik mis mijn huisje eigenlijk wel enorm. In de late namiddag komt Ann Bastiaensen af met een hele resem papieren die ze me voorleest en dat ik moet ondertekenen: papieren voor het Vlaams Fonds, het contract met "Vrienden der blinden" en nog andere administratieve rompslomp.  Ze overhandigt me eveneens Darius z'n internationaal paspoort en stamboom evenals de beugel, leiband, witte stok en halsband.
Alles is nu echt officieel. Ik voel me echt heel raar. Het lijkt allemaal zo onwennig en irreëel. Ik krijg vandaag vis met rijst voorgeschoteld maar de stress omwille van het nakend stage-einde en het overmatig eten van de dagen voordien maken het me onmogelijk om te eten. Ik ben wel van plan om vroeg in bed te kruipen omdat Johnny Sorel (ondervoorzitter van "Vrienden der blinden" en Kris Bastiaensen reeds om 8 uur willen vertrekken maar door de onnoemelijke telefoontjes lig ik er uiteindelijk pas tegen 23 uur in. Slaap wel en morgen begint de eerste dag van mijn officieel bestaan met Darius. Ik hoop dat hij me graag zal mogen. Ik ga alvast mijn best doen om hem niet te ontgoochelen ... hopelijk werkt hij goed en vormen we een heus team.

Donderdag 19 januari 2006
Stage dag Nr. 8
Om 8 uur ben ik reeds gewassen, gepakt, gezakt en klaar om naar huis te gaan. Alles wordt ingeladen evenals Darius met al zijn gerief. Omstreeks 10.30 uur komen we aan in Diegem. Veel tijd hebben de mensen van Koksijde niet om afscheid te nemen want ze zijn al te laat voor hun vergadering. Ik laat Darius even uit in de tuin en geef hem zijn granen-boterham. Hij heeft namelijk nog niet ontbeten. In de namiddag ben ik even met hem een wandeling in beugel gaan maken tot aan de bus. Het is echt raar zonder trainer in de buurt. De borduren zijn hier al even moeilijk als in Koksijde. Soms heb ik het gevoel dat ik op straat loop en dan weer heb ik de indruk dat ik ergens een binnentuintje binnen wandel. Ik weet eigenlijk niet goed wanneer ik Darius moet corrigeren en of hij het al dan niet goed doet. Maar wanneer ik besluit om toch maar terug naar huis te gaan en hem zeg "Darius vooruit jongen naar huis" dan loodst hij me foutloos tot op onze oprit. Pas op het moment dat ik met de stok het reliëf van de oprit-tegels voel, besef ik dat ik thuis ben. En dan kan mijn geluk niet meer op. Ik was totaal mijn oriëntatie kwijt. Ik had me teveel geconcentreerd op de bewegingen van Darius zodat ik de straten en bochten die we maakten niet meer heb bijgehouden. Dus fier als een gieter dat Darius zijn thuis zo goed kent heb ik hem maar eens heel goed beloond door een goede stevige knuffel.
Vandaag ga ik verder niet veel meer doen. Ik denk dat ik morgen nog een poging ga ondernemen en dan misschien liefst met een ziende, kwestie dat ik zie waar en wanneer ik of Darius effectief in de fout gaan. Maar één ding staat vast ... de stage is voorbij. Nu hoef ik nog enkel de oriëntatielessen te volgen en de na-training. Wellicht zal ik binnen dit en een half jaar serieus lachen om al het geklungel waar ik me tot nu toe druk om heb gemaakt ... "smiley".


7. DARIUS EN DE (BRAVE) NIEUWE WERELD

Donderdag 24 februari 2006
Wandeling te Duffel (benefiet ten voordele van een blindeninstelling - initiatief uitgaande van studenten)
Op 24 februari 2006, vertrokken we hier omstreeks 11.30 met de bus te Haren om ons zo naar het centrum van Brussel te begeven. Eens ginds aangekomen moeten we normaal gezien de tunnels in van de metro/trein aan Centraal station maar Darius gaf me eerder een trap aan dat me recht een café zou binnenleiden. Maar daarvoor was het nog ietsjes te vroeg...lol.
Nadien vond hij keurig de trap en begeven we ons naar de tunnels om zo tot in de grote inkomhall van het station te komen. Er was super veel volk aanwezig en Darius is wel enorm afgeleid door al die benen en weet dan niet wat te verkiezen : zelf  initiatief nemen of gewoon maar iemand uit de drukte volgen? Ik vrees dat we die tunnel meermaals zullen moeten nemen alvorens hij het wat grondiger kent.  We moesten ons haasten om de trein te nemen tot Duffel want het was ondertussen al ver half één. 
Aangekomen te Duffel, omstreeks 13.15 u. was er helaas geen kat te bespeuren. Ik had verwacht dat wanneer ze blinden/slechtzienden aanspreken om deel te nemen dat ze tenminste één persoon in het station zouden laten om de mensen op te wachten en te begeleiden waar naartoe maar niets was minder waar. Toegegeven dat  er op de mededeling tussen 13.30 en 14.00 u. stond maar de treinuren kunnen de blinden ook niet zelf regelen toch?  Soit, uiteindelijk kwamen er mensen van de wandelclub te voorschijn en die zeiden ons dat er wat mensen in een café rechtover het station waren en daar wachtten. Ik ging daar dan maar even kijken of ik toevallig Sandra en Kenzo of Kim en Ollie zou tegenkomen.
Rond 14 u. werden er gauw nog foto's getrokken en konden we allen aan onze wandeltocht beginnen.Ik liep in een groepje met Sandra en Kenzo en we hielden een stevig wandeltempo aan. Darius volgde heel keurig. Hij was niet in toom te houden toen we zelfs ene Nicole en Agnes voorbijstaken. Op een bepaald moment was ook Sandra en Kenzo uit ons gehoorveld verdwenen. We passeerden ook even Kim en Ollie. Darius deed echt keurig zijn best. Ik was echt heel verwonderd omdat hij meestal toch een eerder rustigere hond is.  Maar we wandelden dan ook in een prachtige omgeving : we liepen meermaals door een bos en ook nog langs de Nete. Dit in combinatie met een stralend koud maar mooi zonnig winterweer maakte het wellicht heel heel aangenaam voor onze lieve loebas. Ik merkte dat hij genoot om 'en plein nature' te wandelen. Bij ons in de rand van Brussel hebben we zo'n wandelpaden spijtig genoeg niet. Tond 15.30 u. kwamen we aan het zaaltje waar we ons mochten opwarmen met een drankje en de anderen ons vervoegden. Het eten werd pas rond 17 u. geserveerd en mijn vriendin Ingrid verkoos toch liever om terug huiswaards te keren. We moesten toch nog een treinrit maken tot Brussel-centraal en dan nog een bus nemen tot Haren. De wandeling van de busstop tot thuis verliep ook vlekkeloos. Darius heeft een hele intensieve dag achter de rug en ik ben eigenlijk ondanks de beginners- en schoonheidsfoutjes echt heel fier op hem.
Ik vond het fijn om ginds enkele andere mensen met hun hond te hebben mogen begroeten zoals oa Gerry en Zarco, Nicole en Boris, Sandra en Kenzo, Kim en Ollie etc. en al dit schoon volk heeft Darius dan ook even kunnen gedag zeggen. Maar Darius blijft er meestal toch wel erg rustig bij. Kim Bols had foto's getrokken en ik ga er enkele laten selecteren en ook op het web zetten (zie fotoboek).

Zondag 2 april 2006
Praatcafé in het Blindengeleidehondencentrum 'de vrienden der blinden' vzw Koksijde
Omstreeks 12.54 u. kwam mijn trein aan te Veurne.  Er waren reeds verschillende geleidehondengebruikers en hun hondje ter
plaatse en iedereen wachtte rustig af wie zou rijden.  Eens aangekomen in het centrum werden we binnengeleid in het gebouw waar er reeds heel veel volk aanwezig was.  Het was heel fijn ook volledig onbekende geleidehondgebruikers en toekomstig geleidehondgebruikers te leren kennen.  Henriëtte, puppypleegmama van Darius,  was voor deze gelegenheid ook helemaal vanuit Nederland afgezakt naar Koksijde.  Het was uiteraard voor Darius een sublieme verrassing.  Hij begroette haar uitbundig en daarna gingen we met z'n allen aan tafel zitten.  Ik maakte kennis met ene Jos en zijn toekomstig blindengeleidehond Elmo (Tervuernse Herder) en Martin met Buddy (chocoladekleurige Labrador).  Wini en Kris Bastiaensen kwamen ook even gedag zeggen en er werd een speech gehouden door Kris.  Daarna kon iedereen zich tegoed doen aan het overheerlijk buffet.  Het was een drukke maar wel fijne namiddag. De hondjes hadden er misschien niet zo veel aan ... hoewel ze wel oude kennissen tegen het lijf zijn gelopen maarspelen zat ervandaag spijtig genoeg niet in voor hen.
Omstreeks half vijf zijn we dan gemakklijkheidshalve met Henriëtte meegereden.  Darius was dol enthousiast terug thuis te zijn.  Het was ondertussen ook al bijna 19 u. en het was etenstijd.  Dat zal Darius zeker geweten hebben... Smiley.

Woensdag 5 april 2006
Eerste kennismaking met Ilse en Kana
Vanaf april zullen de repetities van  "de witte muur" van start gaan.  We zullen eind dit jaar "de blinden" van Maurice Maeterlinck spelen in verschillende steden.  Ilse Peeters, slechtziende mede-actrice,  werd ook geselecteerd na aan de auditie te hebben deelgenomen. Omdat we beiden de enigen zijn met een blindengeleidehond achtten we het beter om eens op voorhand af te spreken zodat de honden elkaar al wat kunnen leren kennen.  Ze zullen immers nog genoeg tijd samen moeten doorbrengen.  We zijn omstreeks 9.30 u. thuis vertrokken naar het station van diegem.  Darius leidde me zonder problemen naar de trappen van de tunnel aan het station.  Daar gingen we op het perron wachten tot de trein aankwam.  Toen rond tienen een trein binnenreed en er plots een stem weergalmde "Ann?".  Wist ik dat we toch in het juiste station zaten...smiley.  In het begin was Kana wat wantrouwig en liet soms haar ongenoegen horen.  Maar hoe zouden we zelf zijn hé?  Kana is een lieve levendige golden/mechelse herder opgeleid door Scale dogs.  Samen stapten we terug naar huis.  Daar hebben de honden uitgebreider kunnen  kennismaken.  Het was een ongeloofelijk zicht.  De tuin lag er na verloop bij als een echt slagveld... .  Darius heeft zich al lang niet meer zo uitgeleefd en geamuseerd.  Hij is dol op Kana.  Zelfs binnen lagen ze elkaars snoet af te likken en in te bijten terwijl ze op hun rug lagen met de kop naar elkaar gericht.  Heel grappig zicht.  Ilse en ik keken het gek duo vaak aan en spraken terwijl over koetjes en kalfjes
zoals die mensenwezens dat toch zo vaak doen.  Rond half vier keerden we terug naar het station en mits enkele fout aangevoelde manoeuvres van me zaten we tot 2 keer toe wel op een verkeerde plaats.  Maar Darius voelde wellicht dat Kana's vertrek in zicht was en wou dat zo lang mogelijk uitstellen... lol.  Maar Ilse haalde haar trein van 16 u. gelukkig goed en wel.  De wandeling van het station naar huis toe verliep ook vlekkeloos.  Het was voor ons beide een aangename dag.  Enkel lag het huis er niet zo gelukkig bij.
Heb ik maar onmiddellijk de stofzuiger genomen en ben als een speedy Gonzalez door het huis geraasd.  Darius kreeg vandaag een goede schropbeurt en ligt nu proper en voldaan uitgestrekt op de vloer te slapen.  Dit vraagt om een  vervolg...smiley !


Maandag 10 april 2006
Oriëntatieles met Els (de vrienden der blinden vzw)
Vanaf gisteren tracht ik met kleine kaasbeloningen te werken.  We vertrokken omstreeks 10.00 u. thuis te Diegem. De weg naar het station hebben we al 3 keer gedaan.  Daarom dacht ik dat Darius het wel zou kennen maar het voetpad is er zo breed dat ik echt wel links moet houden opdat hij de link legt met de commando "zoek trap tunnel" en het klein padje links dat ons recht naar de trappenhall van het station leidt. Het station zelf is geen probleem....  er zijn namelijk slechts 4 sporen. Alle borduren gaf hij mooi aan en stak ook van het ene borduur over naar de andere zijde terwijl de straten soms verbreden en de overzijde soms wel niet loodrecht loopt met de oversteek van de ene zijde van de straat. Maar hij deed het prachtig. In Brussel-Noord zijn er uiteraard vele geluiden, geurtjes en bewegingen dat Darius' zijn aandacht wat afleidt maar uiteindelijk mits een beetje aandachtigheid van mijn gehoor lukt het ook best... we moeten toch in team werken hé...smiley.
Met de geurtjes van een hot-dogkraam, een panos en een Quick (fastfood) heeft onze Darius helemaal geen last... buiten het eens lekker snuiven terwijl we er langs  wandelen.... maar dat deed ik ook gelukkig. De info-balie gaf hij prachtig aan en bij elk goed aangegeven plaats kreeg hij een stukje magere harde kaas. het trajectje naar huis was ook goed.... iets trager dan naar wens maar hij zal het wellicht gevoeld hebben dat het bijna gedaan was met werken of hij moet moe geweest zijn. Teveel nieuwe indrukken op een korte tijd en heel wat concentratie maakt de honden ook gauw moe. Onderweg van het station Diegem tot thuis waren er op een zijstraat wel werken en die heeft Darius mooi ontweken. Evenals in  de Groenstraat bij een instelling waar ze van 's morgens vroeg al de takken aan het fijnmalen waren op de voetpaden nam dArius de veiligste kant en op onze terugweg liep hij even op straat om ongelukken te vermijden. Daarna ging hij terug mooi op zijn plaats op het voetpad lopen. En eens ons huis in zicht dan voelde ik wel dat hij iets snel maar nonchalanter wordt maar daar ik ook weet dat   we er bijna zijn laat ik hem ddoen en op nog geen vijf seconden tijd sta ik mooi voor de voordeur Het was een vermoeiende voormiddag maar best heel leerrijk. Dit moeten we nog wel enkele malen doen alvorens het voor darius een  automatisme wordt maar ik heb vertrouwen ... in Darius.

Dinsdag 11 april 2006
Wandeling zonder beugel met Darius
Vandaag had ik de indruk dat Darius wat ziekjes leek. Hij wou deze morgen niet eten. En ook in de tuin was hij snel  uitgesnuffeld. Ik vond hem maar rustig. Ik dacht dat hij wat tijd vrij nodig had om te bekomen en dacht in eerste instantie dat het aan die kaas van gisteren lag. Dus dat is vanaf nu niet of in veel mindere mate aan de orde.  Maar ik voelde dat hij wel buiten wou.... ik besloot dan maar om even een ronde te doen in onze wijk... zonder beugel.  In de veronderstelling dat als gewoon vrije hond lopen hem wel eens deugd zou doen.  Ik was wel alleen thuis maar dacht wel dat Darius de wijk goed genoeg kende om zowel te snuffelen als mij te helpen mogelijke obstakels te ontwijken.  En het was ons gelukt.  Ik ben zonder beugel weggegaan en ben nergens tegen gelopen terwijl er wel meer wagens op de opritten stonden omwille van het paasverlof en niet te vergeten de electriciteit- en verlichtingspalen.  Buiten een te laag overhangende tak heb ik niets gevoeld of gemerkt noch tegen mijn gelaat noch tegen mijn benen of armen.  Ik vond dit knap werk van mijn geleidehondje.... zo zonder beugel en dit terwijl hij dus af en toe toch wel eens duchtig het territorium besnuffelde.  Eens thuis heb ik hem zijn ontbijt terug voorgeschoteld en gelukkig ging het er deze keer wel veel beter in.... als toetje op de taart kreeg hij na wat commando-oefeningen nog een heerlijk gevuld mergpijpkoekje als beloning.  Ik merk dat hij nog buiten zou willen gaan maar daar er morgen mooi weer wordt voorspeld ga ik er morgen een langere en intensievere wandeling mee maken.  Elke dag wordt het beter en beter.... Gewoonweg zalig!


Vrijdag 5 mei 2006
Tripje naar mama Henriëtte te Vogelwaarde (NL) - Darius "vertelt"
Vandaag is het zover.  Het is vrijdag en straks ga ik eindelijk mijn barbetzusje Jolie en broer Remo  terugzien bij mama Henriëtte.  Daar keek ik al lang naar uit!  MIjn baasje en ik vertrekken reeds rond 9.30 u.  Ik merk op dat baasje Ann nogal geconcentreerd zakken zit in te pakken met allerhande kleren en oh oh oh hondenbrokjes van me? ... tof dat betekent dat ik alvast mee mag in die zak?  Maar als die grote ritsluiting voor mijn lang neusje dicht wordt gemaakt concludeer ik uiteindelijk dat het niet zo is ... nou ik maak me er niet druk in want zo veel plaats was er nu ook weer niet over om erbij te kruipen.   Wanneer ik in de koffer spring voel ik wel dat het er bijzonder warm is ...  Het is dan ook eigenlijk een zonnige dag om eens lekker te gaan wandelen maar mijn baasje kent haar prioriteiten.  Gelukkig hoor ik plots de wind langst mijn  oren flapperen en dat doet goed.  Na een uurtje rijden op die super zachte Nederlandse banen komen we eindelijk aan op de plek waar ik de zaligste tijd van mijn puppyleven heb mogen doorbrengen ... mijn paradijsje bij mama Henriëtte.  Ik begroet haar uitgebreid en merk ook dat Jacco (zoontje) aanwezig is ... snuffel lik en daar komen Remo en Jolie!!!!.  Tof spelen geblazen.  Het blijkt allemaal wel van korte duur want ik word naderhand gauw naar de trimkamer geloodsd waar ik meestal zo nat word en nadien zo'n warm monster - dat een hels lawaai maakt - tegen  mijn vacht geduwd krijg.  Ik moet toegeven dat mijn vacht al behoorlijk lang en dik is en dat die warmte me soms wel parten speelt dus geef me gemakklijkheidshalve over ... hoewel?...  tjonge wat kan mama Henriëtte goed overweg met die schaar.  Hopelijk maakt ze geen skinhead van me...Smiley.  Maar het resultaat mag er best zijn ... ik zie er veel beter uit  dan voorheen.  Spijtig dat ik niet iets langer mag blijven maar gelukkig mag ik hier altijd terugkomen.  Bedankt lieve puppypleegfamilie! ... tot binnen 2 maanden. (zie fotoboek)

Weekend van 6 mei 2006
Weekend in Luxemburg  (Lipperscheid) - Darius "vertelt"
Vrijdag zijn mijn baasje en haar familie naar Lipperscheid vertrokken en er naar  een hotel gegaan heerlijk in de beboste heuvels.  We kwamen omstreeks 19 u. ter plaatse aan en iedereen sjouwde tassen binnen in verschillende kamers.  Ik trok er heel even op inspectie om mogelijke interessante en minder interessante dingen van  naderbij te bestuderen. Vrijdagavond was mijn baasje moe van al dat rondgeloop en daarom ging ik me dus ook maar gemakkelijkheidshalve op de frissen koude keukenstenen vloer leggen en zalig dromen over hetgeen me nog te beurt zou vallen komende dagen. 
Gelukkig was mijn baasje Ann zaterdagmorgen, zoals gewoonlijk, heerlijk vroeg uit de veren...  Ze beseft het wellicht niet maar ik weet dat ik daar wel wat aan de oorzaak lig....Smiley.  Een zaak is zeker en dat is dat ik hoognodig de eerste groene grasprieten voor deze reuzachtig grote betonnen hotel ga dopen.  Ik zie mijn baasje Ann uit bed komen en raar genoeg alle muren en meubelen aftasten.... tiens?...  Zal ik haar dan maar even helpen tot aan de uitgangdeur?  Ik zie dat ze hier niet echt gelukkiger van wordt dus laat ik ze maar even begaan... mensenochtendhumeur weet je wel.  Nadat ze een badkamer met een grote glazen cel heeft bezocht komt ze er aangenaam fris ruikend uit... wat is mijn baasje toch gek zich zo elke dag te wassen hé.  Nadat ze haar aangekleed heeft hoor ik plots iemand op de voordeur kloppen van de kamer.... haha die geur komt me bekend voor 'dat is mijn mensenoma!...tof dat is steevast wandelen geblazen: "joepie!!!".  En wat heb ik goed geraden - eindelijk kan ik alle grasprieten, bloemen, planten, struiken en bomen rond het hotel besnuffelen en sporadisch eens mijn sporen achterlaten ... zalig toch?  Eens aan de ingang van het hotel aangekomen...wow wat ruikt mijn gevoelig neusje daar ... een andere hond?.  Jaja die geur heb ik hier gisterenavond ook al meermaals opgesnoven in deze inkomhall.  Een mega-bangelijk oostenrijks herdersteefje ... wat bof ik toch ... mijn weekend is compleet!  Even nader kennismaken zoals een gentleman betaamt en dan maar verder meelopen met die 4 lange benen die mijn baasje en haar moeder, mijn mensenoma, bezitten.  We nemen gezellig kleine steile padjes op en af en ik zie mijn baasje af en toe toch even puffen van de zware lucht.  Maar ik?  Ik heb geen problemen met al dat geklim want ik voel me hier als een koning zo rijk ... zalig gewoon.  Zoveel geuren en geluiden.  Eens terug in het hotel moet ik spijtig genoeg terug in beugel maar nadat mijn baasje heeft gegeten krijg ik op mijn beurt wel lekker eten en daar kijk ik ook enorm naar uit.  Tjonge wat een buffettafel dat die mensenwezens voorgeschoteld krijgen ... kon ik daar maar eens even naartoe om te proeven van al dat lekkers. Eens we eindelijk terug in de kamer waren kreeg ik mijn overheerlijke pot brokjes en die gingen er vandaag veel beter in dan gewoonlijk... ik moet straks nog presteren en zeker nog een goede indruk maken op dat ongelofelijk mooi teefje aan de ingang van het gebouw. Mijn buikje is mooi rondgegeten en eigenlijk zou ik nu wat willen rusten maar de zon buiten lonkt....en daarom vertrekken we maar met de hele familie op overlevingstocht.  De ene stapt al wat sneller dan de andere maar ik zorg toch wel dat ik mijn baasje goed in de gate hou ... ik zou haar voor geen geld uit het oog willen verliezen.  Ik loop namelijk aan de riem en dat is toch ook een mooi geste van haar hé ... even gezellige hond zijn.  Onderweg rusten we even uit om te genieten van de heerlijke frisse lucht en het mooi landschap (zie fotoboek).  Na de stevige wandeling gaan we met z'n allen lekker even rusten en iets drinken naast het zwembad van het hotel.... Ik leg me even lekker op de vloer naast Ann's stoel want na al dat vooruittrekken heb ik het wel even moeilijk om wakker te blijven. Op de kamer drink ook ik mijn dorst weg en zoals mijn baasje beslist om even wat te rusten ga ook ik me wat neervlijen op de frisse keukenvloer.  Tegen de vroege avond spoor ik mijn baasje aan om me buiten te laten ... ik wil mijn nieuwe vlam zeker niet mislopen.  Maar het is etenstijd en zowel ik als de hele familie gaan weer met de voeten onder tafel ... tjonge weer zoveel lekker geurtjes die mijn aandacht trekken maar ik ben nu in beugel en dus gedraag ik me flink.  Alvorens ik mijn  avondplasje kan maken  moet ik mijn baasje wel eerst van enkele trappen loodsen en een lift in en uit om dan eindelijk even vrij te kunne lopen en wat te ravotten met mijn nieuw vriendinnetje... tjonge wat is ze toch lief.  Wat een toffe en mooie warme dag was vandaag. Hopelijk wordt morgen, zondag, even prachtig.
De zondagmorgen breekt aan en  deze keer lukt het me niet zo goed om mijn baasje Ann wakker te krijgen. Tja er moest gisteren blijkbaar iets gevierd worden want ik heb iedereen wel wat glaasjes met bubbelvocht zien opdrinken misschien vandaar dat ze allen wat moeilijker wakker te krijgen zijn?  Maar gelukkig hoor ik rond zevenen iemand uit bed stappen ... zo ken ik mijn baasje ... tof joh.  Ik ga haar maar stevig begroeten en laat horen dat ik ook wakker ben door  even mijn stem te smeren ... maar dat had ik precies beter niet gedaan.  Wat maakt ze zo'n raar geluid "sschhttt".  Ik besluit dan maar even terug op m'n plaats te gaan en te wachten tot baasje me terug roept.  Vandaag vindt baasje Ann alles blijkbaar veel vlotter dan de dag voorheen.  Gelukkig maar want straks hoop ik terug mijn oostenrijks herderinnetje terug te zien en eens stevig uit mijn bol te gaan met haar (zie fotoboek).  En hoor wie klopt daar kinderen?...  jaja oma is ook reeds paraat.  Met de gewone riem nemen ze me dan mee en mag ik nadien fijn ravotten met mijn vriendinnetje die al lang op me staat dte wachten.  Ik weet niet of mijn vriendinnetje geen eten heeft gekregen maar ze heeft vandaag precies meer interesse in mijn snoepzakje in Ann's tasje dan in mij ... snif.  We vertrekken dan maar op ronde en ik doe zoals altijd mijn behoeften zoals het hoort in het gras en op  plaatsen dat niet onmiddellijk betreedbaar zijn voor mensjes ... want stel je voor dat ze mijn kunstwerkjes vernielen? ... zonde toch.  Ik merk op dat mijn baasje en oma ongerust zijn omdat mijn vriendinnetje ons blijft volgen en het is wel waar dat de auto's hier soms nogal snel van die nauwe padjes afrijden dus beslissen ze beide om terug naar het hotel te gaan. Toch lieve mensjes hé om zo begaan te zijn met het wel en wee van mijn vriendinnetje.  Eens thuis in onze kamer eet ik weer mijn viersterren korrels en nadien zie ik dat iedereen druk in de weer is om alles weer in die grote tassen te proppen.  Betekent dit dat we terug naar huis gaan?  We gaan gelukkig nog even het stadje Diekirch bezoekenen ik ga in beugel de promenade de la Süre aan en leidt zo goed als kan mijn baasje verder.  Soms komen we rare beestjes tegen zoals eenden op die rivier Süre en dan plots een blauwe reiger... paarden en geiten in de weide en dat water van die rivier dat stroomt ook zo aanlokkelijk hé ... ik ben dan oorspronkelijk een franse waterhond ... maar ik ben in beugel en kan me dus mooi bedwingen (zie fotoboek).  In Diekirch stad is alles wat verlaten en leeg ... toch vinden we er een klein terrasje waar mijn baasje en haar familie iets eten en drinken ... ook ik krijg een overheerlijk fris potje water.  Wat zijn die Luxemburgers toch sympathieke mensen.  Nadien keren we allen terug naar huis ... als ik alles eens goed analyseer weet ik zeker dat dit reisje voor mij althans zeker voor herhaling vatbaar is.

Weekend van 08 tot 10 september 2006
Uitstap naar Cezny Krumlov (Tsjechië)
Vrijdag werden we, ik en mijn baasje Ann, verwacht omstreeks 06.30 u. aan de balie van Austrian Airlines te National Brussels Airport.  Thuis was het weer een drukte van jewelste.  Voor de tweede maal op rij kreeg ik niet mijn gewone overheerlijke vis/rijst droogvoeding maar een stuk droog brood.  Toegegeven droog brood lust ik ook wel ... yammie.  Met pak en zak stond mijn baasje Anke klaar en toen er een hele meute kiwanis-leden de kop opstaken in Zaventem gingen we allen inchecken.  Even voorstellen: Kiwanis Aartselaar: Frans, Henri, Carl, Kiwanis Vilvoorde : Johan, Dirk, Mia en uiteindelijk Anke en ikzelf "Darius I the Great".  Ik lag tussen de voeten van Anke en Mia en al bij al viel de vlucht heel goed mee.  Ik begin het vliegen al onder de knie te krijgen.  In Wenen (Oostenrijk) stond er ons een monovolume wagen op te wachten en daar reden we dan mee tot onze plaats van bestemming Cezny Krumlov (Tsjechië). 
Jaarlijks wordt er ginds een weekend georganiseerd voor gehandicapten.  Het is nog maar de derde editie en toch loont het al serieus de moeite.  Het middeleeuws stadje is een uniek pareltje.  Al die geurtjes, zalige plekjes in de zon, aan het water en zo ..., echt een droom.  We bezochten enkele musea waar mijn baasje alles kon betasten van kruiken tot reliëfwerken toe.  Zelfs een hele maquette van de stad stond in een zaal geëtaleerd en alles was tot in het kleinste detail nagemaakt.  Oh wat had mijn lief baasje daar genot van om alles zo minutieus te kunnen visualiseren.  De gerenoveerde huisjes zijn pittoresk en anderzijds zo sober smaakvol.  Met kleuren beschilderde en gegarneerde portalen, gewoonweg prachtig ...abstract, moderne kunst maar zeker heel erg boeiend.  Het contrast moet verbluffend zijn geweest want Anke kreeg er maar niet genoeg van.  De gids bleef maar ratelen en zowel Carl als Mia lieten Anke alles aanraken/voelen en trachten ook zo realistisch mogelijk beeld te geven van hetgeen zij zagen ... betere gidsen kon ze niet wensen.  Het houten poppenmuseum Fairytale museum was heel interessant.  De restaurants vaak heel gezellig mede door het stralend weer en met een verbluffend zicht op bvb het mooi middeleeuws kasteel op de heuvel. 
We hebben er heel wat gezien, beleefd afgewandeld en ge-"raft".  Ik moet wel toegeven dat het wat mij betreft iets te nat werd op de bodem van het rubberen bootje.  Maar mijn baasje had gelukkig een plastic vestje en broek aan dus kroop ik maar lekker op haar schoot en in haar armen.  Zalig was dat !! 
De tijd ging snel voorbij ... want voor we het beseften was het al zaterdagavond.  We gingen toen met z'n allen naar een lokale rockgroep optreden.  Ze speelden Pink Floyd "The Wall", en het was best goed.  Mijn oren bedekten gelukkig wel mijn oortrommels ... .  Tjonge wat een decibels dat er door die luidsprekers loeiden ... boem.  Die Zuid-Amerikaanse cocktails liepen goed en vlot binnen naderhand bij die mensen.  Rare wezens toch ... .  De stemming was er goed in bij alle aanwezige.  Want ik mocht plots uit beugel en de langharige "Master W." (Kiwanis Vilvoorde) dacht me eens te tonen wat lopen was ... ha ha hij weet nu dat hij Darius niet moet onderschatten.  Mijn baasje heeft me niet voor niets een koninklijke naam gegeven hé.  Ik liet het allemaal maar over me heengaan ... .  Zolang mijn baasje maar in de buurt was was alles gewoon goed.  De vlucht naar huis viel ook mee ... Het terugzien van de poesjes en het huis en vooral mijn "mega-grote mand" overviel me als een geschenk uit de hemel.  Want na 3 dagen bijna non stop werken in beugel heb ik nu wel wat rust verdiend.  Slaap wel iedereen.

Juli 2007
Reisje naar Normandië (Mandeville-en-Bassin)
Donderdag. Na wat ge-aarzel en gesukkel, zijn we dan toch eindelijk vertrokken naar Normandië.  M'n baasje Ann had me al lang voorbereid en ik keek er al echt naar uit !  Maar het was best lang rijden.  Gelukkig lag één van de achterzetels omlaag zodat ik toch nog bij m'n baasje kon geraken om af en toe eens een nodige aanmoedigende knuffel te krijgen.  We kwamen uiteindelijk aan omstreeks 19 u.  
Ginds kwam Jeanne, de Normandische gastvrouw, ons al tegemoetgelopen.  We kregen onze kamersleutel overhandigd en uit tijdsnood hebben we alles maar gauw in de kamer gelost.  Ik kreeg m'n eten en was toen al heel opgelucht en voldaan.  Ik kon er zalig m'n poten uitsrekken in de grote tuin en parking.  Het was er gewoonweg zalig.  Ann is toen eveneens gaan eten en dan maar gauw onder de dons.  Ik sliep zoals  altijd op m'n deken en dat voelde best vertrouwelijk aan.  
De dag breekt aan en het weer is stralend.  We gaan een kijkje nemen op het Amerikaans kerkhof aan Omaha beach.   Zicht op Zee.  Wel grellig zoveel kruisjes... die wereldoorlog moet toch wel afgrijselijk geweest zijn.  Wat ben ik blij dat ik nu leef en niet toen.  Zondag zijn we naar het Duits kerkhof geweest en het lag er veel soberder bij.  Hier deed Ann wat opspeuringswerk naar gesneuvelde naamgenoten.  En jaja, er waren er wel 14 terug te vinden op die computer.  Ik heb me desondanks dit alles toch wel echt kunnen uitleven op het strand.  Het weer was zondag iets wisselvalliger maar daarom niet minder leuk.  
Zondag was het al tijd om terug huiswaarts te keren. Het was een korte maar fijne reis.  Afwisselend werken en relaxen.  Zo hoort het.. 

01 tot 09 maart 2008
Reis naar Mason, Cincinati, Ohio (US)
Zaterdag. Joepie vandaag is het zover!!!!. We gaan naar de Verenigde staten! M'n peter brengt ons allen omstreeks 08 u 's morgens veilig naar de luchthaven van Zaventem.  Tara En Alexander, de poezen, moeten ons spijtig genoeg die hele tijd missen. Maar er wordt heel erg goed voor hen gezorgd tijdens onze afwezigheid.  Dus geen nood. Op de luchthaven krijgen we gelukkig hulp van de security-mensen. Zij loodsen ons feilloos naar de gate zonder teveel oponthoud. Iedereen kijkt me met glimlachende gezichten aan... ik denk dat ik in de smaak val. Trots ga ik naast m'n baasje zitten en toon iedereen hoe ik m'n baasje trouw ben en niet reageer op al die nieuwsgierige blikken.  Eens op het vliegtuig krijgen we goede zitplaatsen met ruimte aan de benen waar ik me lekker neervlij. Het is 18.20, Belgische tijd, en zijn dus al 7 u. onderweg. M'n baasje vraagt aan de stewardess of ze even met mij het gangpad mag afwandelen. Want na zo 7 u. braaf n rustig liggen vindt m'n baasje het best dat ik m'n poten eens kan uitstrekken. De stewardess geeft ons een goedkeurende blik en hup daar gaan we. Nadien is het aftellen begonnen. Straks wordt het wel weer heel erg hectisch in de luchthaven van Chicago maar mijn baasje heeft assistentie gevraagd. Dan gaan we hopelijk gauw de eerste Amerikaanse grassprieten bevochtigen.... ik hou me best al 12 u. rustig zonder morren.  Voor wat water zou ik eigenlijk veel over hebben want gedurende de hele vlucht heb ik maar sporadisch even m'n tong mogen bevochtigen aan een klein beetje water. Binnen 2 uur zullen we aankomen. De landing op zich was smooth (zacht). Alleen was de aangevraagde assistentie ver te zoeken. Uiteindelijk hebben we toch iemand op de schouders kunnen tikken en die heeft ons dan verder geholpen. Zo kwamen we uiteindelijk uit dat mega groot luchthavengebouw. Ik heb even een plasje gedaan op het grasperk net voor het gebouw en dan zijn we met z'n allen vertrokken naar Mason... onze eindbestemming. Het duurde uren uren uren .. ik was zo uitgeput dat ik me achterin de Jeep gewoon heb neergelegd en diep ben ingeslapen. Om 1 u 's nachts Plaatselijke tijd werden we te Mason begroet door Iris. Iedereen lag al in bed dus hebben we dat dan ook maar gedaan.
Zondag. Deze morgen krijg ik voor het eerst een Amerikaanse boterham. Yummie yummie. M'n baasje blijkt vandaag wel echt heel veel te moeten bijpraten met Iris haar vriendin. Wanneer ik dan in de tuin mag dan kan m'n pret uiteraard niet op.... wat een grote vlakte?!!. En wat ziet m'n oog?!!. Een konijn?!!!. M'n instincten zeggen me om daar maar eens achteraan te gaan. Enkel vindt m'n baasje dit niet zo'n subliem idee en roept me onmiddellijk terug. Het is wel zo dat ik hier nog maar net ben en ik gauw m'n weg zou kwijtraken. Ik vind het hier wel echt gezellig in dit groot ruim huis (zie fotoboek). We gaan een grote wandeling maken en verder speel ik nog wat met de kinderen van Iris en Bernhard, Lisa (3 jaar) en Thomas (6 jaar).
De dagen vliegen hier wel snel voorbij. We zijn al woensdag. Maandag en dinsdag heeft m'n baasje er de grote shoppingcenters onveilig gemaakt. M'n geleidewerk is quasi perfect omdat er weinig volk rondloopt en er dus niemand m'n concentratie kan verstoren. Het weer was uitzonderlijk prachtig op zondag en maandag scheen de zon vollop en dit terwijl er nog sneeuw lag. Met die sneeuw heb ik me dus enorm goed vermaakt. wat smaakt sneeuw toch best heel gelijkaardig als koud water. mmm. We zijn gedurende de eerste dagen wel elke dag mooie grote wandelingen gaan maken tot aan het zwembad. Onderweg kwamen we voorbij een meer met een fontein. En wat zie ik daar?!. Er spuit water uit een krokodillenkop. Nou dat moet ik toch wel van dichterbij gaan inspecteren. Rare mensen die Amerikanen. en kijk baasje... daar?!!! daar drijft een krant mijn richting uit. Begin ik toch wel even argwanend te blaffen want dit is niet normaal. Ik zet me in een houding waarop ik snel kan tussen beiden komen want zoveel rare zaken op slechts 1 plaats?... m'n baasje en Iris lachen met me. Wat heb ik nu weer voor doms gedaan?. Gelukkig bleef m'n kop niet hangen tussen de tralies van de omheining van het meer. Met al de eenden daar in de buurt was het toch best boeiend. Spijtig dat ik ze niet even van dichtbij mocht gaan begroeten. Er vallen zeker en vast nog wel andere leuke dingen te beleven. Dinsdag was een minder zonnige dag... regen!. Maar daar voel je uiteraard in een shopping niet zoveel van. smile. Een dagje regen zal ons humeur en verblijf in Mason alleszins niet beïnvloeden.
Dinsdagavond komt er nog een vriendin van Iris langs... Jennifer. En de hele avond praten ze over gezondheid en voeding. Nou ja, laat die mensen toch maar even doen... ik trek me terug in de slaapkamer en ga wat dromen in m'n grote mand.
Woensdag zijn het koude maar zonnige dagen.
Donderdag gaan we naar het Noorden. Daar gaan we even een "US Wings" magazijn bezoeken. Het is wel lang rijden voor zo'n korte intermezzo maar we zijn hier nu en moeten er dus ten volle van genieten. We rijden door besneeuwde bergen.  
Vrijdag worden we overvallen door een sneeuwstorm. De kinderen moeten vroeger naar huis uit voorzorg. Waw hoe al die sneeuwvlokken zo mooi neerdwarrelen in horizontale richting. En al de sneeuw blijft gewoon liggen. M'n baasje smeert vaseline op m'n voetkussentjes zodanig dat er geen ijs kan klitten tussen m'n tenen en de vacht. Ik geniet met volle teugen en binnen de kortste keren verandert m'n vacht in een heus wit sneeuwtapijt. Van een Barbet word ik nu plots omgetoverd tot een heuse ijsbeer. Iedereen lacht met m'n uitzicht. Ondertussen ga ik ook wat spelen met de hond van de buren. Z'n grootte verschil laat ik me nu niet aan het hart komen. Ik speel met hem en soms wordt het zelfs at moeilijk om hem terug te vinden van achter al die hopen sneeuw (zie fotoboek). Pret pret pret... reuze pret. Ik slok in m'n speelsheid soms wat teveel sneeuw en ijs op. Zodanig dat ik me op een gegeven moment heel naar voel. Ik begin te kokhalzen en m'n baasje schrikt even. Ik had een stuk ijs ingeslikt en dat bleef blijkbaar hangen in m'n keelgat. Gelukkig hoestte ik dat stukje er al gauw weer uit. Tja he levenspad van een avonturier is nu eenmaal bezaait met spannende momenten. Op het nieuws vernemen we dat de helft van Cincinati zonder stroom zit. Gelukkig kunnen wij nog gezellig genieten van de huiselijke warmte binnen.
Zaterdag. Wanneer we de deuren willen openen merken we dat er meer dan een halve meter sneeuw ligt. We zitten vast?!!!. Nou dat betekent dat we de sneeuwlaarzen moeten aantrekken en beginnen met de sneeuw te ontruimen zodat we toch nog tot aan de straat geraken. Maar 's avonds komen er al mannen al de sneeuw in de straten ontruimen.
De zondag is al aangebroken en we doen een extra grote wandeling. Ik merk dat er hier nog andere honden zijn?! Alleen kunnen die honden niet tot bij mij geraken. De tuinen blijken elektronisch te zijn afgeschermd. Dus blijft het maar bij kijken mag maar aankomen niet. Spijtig. We zijn maandag 10 maart en we staan weer extra vroeg op. Ik voel dat er weer iets speciaals op de stapel staat. M'n baasje maakt alvast haar valiezen. We gaan terug naar huis. Ik ga het hier wel enorm missen. Ook m'n vrienden hier en hun gastvriendelijkheid.  De vlucht terug was heel veel vlotter dan gedacht. de thuiskomst was aangenaam... wat heb ik m'n vriendjes Tara en Alexander gemist. Volgende keer komen ze gewoon ook mee, toch?!!!. Wat mij betreft ... "I"ll be back!".

10 tot 14 oktober 2008
Reis naar Copenhagen (Denemarken)
Vrijdag. De dag breekt aan. Normaal gezien moeten we vandaag naar Leuven omdat m'n baasje les volgt aan de KUL. Maar ik voel dat er vandaag verandering in de lucht zit. Een fijne ambiance heerst er. M'n baasje heeft het de laatste weken al enorm zwaar gehad met de dood van haar dierbare vriend Seppe dus denk ik wel dat ze nu even toe is aan wat frisse lucht. Vandaar de sublieme keuze... een bezoekje aan Eva in Copenhagen! Ik ben er nog nooit geweest maar voel dat het me daar wel enorm zal bevallen. Ik heb al gehoord van m'n baasje dat het daar zo mooi is en er veel natuur is. Nou dat wil ik dan wel aan de lijve eens ondervinden.vertrekken dan maar. Onze vlucht vertrekt omstreeks 20.10 u. te Zaventem. We vliegen met Brussels Airlines. Wat een topservice, we krijgen een luxe-onthaal en een reeks van 3 stoelen enkel voor m'n baasje en mezelf. Ik vlij me dus gewoontegetrouw lekker neer en geniet van de rustige vlucht. M'n baasje heeft haar ogen ook al gesloten... ze moet echt heel erg moe zijn. Als we aankomen omstreeks 21.50 u. laten we eerst het volk van het vliegtuig stappen. En wie zien we daar plots in het gangpadje van het vliegtuig?!....Eva!!!! Eerst eens lekker knuffelen en dan gauw naar huis want het wordt al laat. De rugzak vinden was maar een kwestie van minuten. Met de wagen rijden we naar het knusse stekje van Eva die inmiddels ook een vriendin van mij is geworden. Ja, ze weet goed hoe ze met me moet omgaan want blijkbaar heeft ze in België ook een hond. Aangekomen krijg ik m'n brokken en drink ik van het heerlijk Deens water. Mmmmm wat kan dat smaken. Ik wist niet eens dat ik zo'n dorst had. Nadat m'n baasje en Eva en vriend Martin een lekker gezond potje soep hadden gegeten gingen wij nog gauw even naar het park om de hoek. Daar deed ik gauw wat nodig was en keerden we snel terug om lekker te gaan slapen. Er volgen immers nog andere dagen hé mensjes.
Zaterdag. We slapen goed lang uit. Nadien eten Ann, Eva en Martin van het lekker vers thuisgemaakt speltbrood. Ik snuffel eens even aan m'n korrels maar het boeit me niet echt. Ik wil naar buiten mensjes!!!!!!. Eva had gehoord dat er ergens een groot park is waar er een hondenweide is. Even opgesnort in de wegenboekjes en eenmaal gevonden beslisten we om het er toch maar op te wagen. We gaan nu naar Bernstorffspark. Een omheind park waar we een padje volgen en aangelijnde honden tegemoetkomen. Ja, we zitten zeker al waar we moeten zijn. grote grasvelden met laag en hoger geknipt gras en soms ook padjes met dolomietachtige steentjes. Wanneer Eva een man aanspreekt om te zien of er hier wel degelijk een hondenweide is zegt die dat de honden hier gewoon in het hele park vrij mogen. M'n oren spitsten. Ik werd onmiddellijk vrijgelaten en kon m'n geluk niet te boven. Eva had het dus goed gehoord... het is dus inderdaad een hondenparadijs. Samen met Ann en Eva maak ik een fijne lange wandeling in het park en regelmatig kom ik tal van honden tegen. Met de ene speel ik en de andere besnuffel ik (zie fotoboek). Ach wat is het leven in Denemarken toch zalig! Ik heb hier wel minstens 50 honden ontmoet. De ene al wat speelser of interessanter dan de andere maar ik laat me niet kennen. Ik ben immers Darius! Het is al bijna 15 u door en we moeten ons haasten want hier sluiten de winkels om 16 u. Eva moest nog allerhande zaken kopen voor het avondmaal en voor morgen. Nadat we dat gauw gedaanhebben gingen we snel naar huis. daar toverde Martin, in een iets en een niets, twee voedzame soepjes uit z'n mouw en m'n baasje genoot ervan. Het was een zalige rustige dag. Veel wandelen en geen stress. Dat is nu net wat m'n baasje nodig had. De dag zit er weer op. M'n baasje trekt zich terug in haar kamer en ik leg me lekker neer op het warme deken dat Eva er voor mij gespreid had. Slaapwel iedereen.
Zondag. Joepie! Horen m'n oren het goed?. We gaan wandelen in een bos! Maw het Jægersborg (zie fotoboek). Aangekomen mag ik niet vrij lopen omdat er ook trajecten zijn uitgestippeld voor paarden maar we trekken ons daar niets van aan. Aangelijnd of niet een wandeling in een bos is altijd verkwikkend. Ik snuif er weer heel wat nieuwe geurtjes op en doe alles waar ik zo goed in ben. Smile. Op een bepaald moment merk ik iets "hond"-interessants op!. Ik wacht het juiste moment af en wanneer de beide mensjes m'n poep opruimen vlei ik m'n kop neer in iets dat voor mij althans intrigerend ruikt en is. Eva rukt me weg en de mensjes beginnen me plots akelig te bekijken. Helabas denk ik nu... dit was nu net zo fijn. Dit is om me te camoufleren!. Ik ben toch een hond, niet?. Eva inspecteert mijn vacht en m'n baasje en Eva besluiten toch maar om me die avond een douche te geven. Nou ok, toegegeven ik weet ook niet wat er daar al weken lag en waarom er daar insecten op zaten maar laat mij U zeggen "het was wel even genieten". Snappen wie snappen wil. Een mens is dus blijkbaar geen hond. hm. Diezelfde avond kreeg ik dus inderdaad een serieuze douche. Zelfs de haardroger werd me niet gespaard. Maar de dag mocht er wel zijn. We hebben fijne kilometers gestapt in de vrije natuur en iedereen heeft er desondanks toch wel van genoten. dit doe ik graag nog eens over. En ja hoor... na het bos nog even een bezoekje brengen aan het Bernstorffspark waar ik nog even weer in m'n hondenparadijs mag rondhollen en doen wat ik graag doe. Snuffelen en spelen en hollen en kwelen. Man wat is het leven zalig!!. En, Eva en Ann stralen ook... ze genieten van me gelukkig te zien.
Maandag. Vandaag is het werken geblazen. Ann zet me in beugel en we gaan shoppen in Kopenhagen center. Ann heeft namelijk stevige lage laarzen nodig. Na enige schoenwinkels te hebben geïnspecteerd beslist m'n baasje om er goeie stevige Thimberlands te kopen. Met die laarsjes zullen we dus samen nog zeker vele kilometers opvreten. We gaan 's middags een kleinigheidje eten in Nyhavn. Wordt weer een boeiend nieuw avontuur om te lezen op mijn webstek. Naderhand gaan we met z'n allen naarhet shoppingcenter omdat Ann zo graag de Deense design wil aanschouwen. Het is er enorm warm binnnen. Ik zie Ann gefascineerd kijken naar al hetgeen Eva haar in de handen duwt. Alles lekker betasten en zien wat voor item het dan wel zou kunnen zijn. En vooral...waarvoor het dan wel zou kunnen dienen. Een flexibel warmwaterkruik?. Ach neen joh! Een flexibele bloemenvaas in de meest onmogelijke kleurtjes. Na al dit voor mij wat saai gedoe besloten m'n baasje en Eva toch maar terug even langs Bernstorffspark te rijden waar ik voor de derde keer op rij gewoon m'n hart uit m'n lijfje hol. Wat was het weer al die dagen gewoonweg zalig. Koud en zonnig. Meer hoeft dat niet te zijn. Ik moet toegeven dat ik deze laatste dagen niet echt veel eetlust had maar het waren voor mij dan ook heel intense dagen. Werken doe ik goed maar vrijlopen en spelen doe ik als de beste. Smile. Ik merk dat iedereen wel moe is. Maar toch gaan m'n baasje en Eva nog even eten in een fijn gezellig Italiaans restaurantje. Met een goed gevulde maag besluiten we dit weekend dan maar af te ronden en ons lekker naar bed te begeven. Want morgen is het vroeg dag en dan moeten wij terug richting België en Eva terug richting werk.
Dinsdag. Ons vliegtuig vertrekt omstreeks 09.10 u. Eva helpt ons tot aan de gate en daar nemen we afscheid. Oh wat lijkt dit een moeilijk moment voor m'n baasje. Wij hebben hier inderdaad genoten van hun gastvrijheid en liefde en vriendelijkheid en hopen dat we nog heel lang met elkaar mogen bevriend zijn. Eva is een super lieve toegewijde vriendin. En we wensen haar alles toe dat ze maar wensen kan. We zullen haar missen maar dit afscheid is geen vaarwel. Volgend jaar zien we elkaar wel weer. Dit staat alleszins op m'n verlanglijstje voor 2009.

29 tot 30 november 2008
Weekendje in de Champagnestreek (29 november 2008) : Château de Courcelles
Zaterdag. We vertrekken omstreeks 10 u. Met de wagen, van de ouders van m'n baasje, doen we er 3 uur over tot onze eindbestemming. We krijgen een suite met zicht op de prachtige tuinen van het kasteel en domein. Eerst gaan m'n baasje en haar ouders  hun maag wat vullen met een simpele salade en daarnavertrekken we op wandeltocht. Het is een ruim mooi park met in het midden een grote vijver (zie fotoboek). Jaja ik kan het niet laten om toch even tepootjesbaden. Ik ben geen franse waterhond voor niets hé. Ik zie m'n baasje ann wel stuiveren bij dit zicht maar "ach ik heb het toch maar gehad"...smile. Ja ondeugend zijn is soms toch zo leuk. Maar nadien gaan we ons wat opfrissen voor het avondmaal. Ik vlij me neer in de kamer. Wat eten die mensen toch uitgebreid joh!. Oh oh oh wat zien m'n grote zwarte ogen nu?... er komt een basset in de restaurant aangedribbeld met z'n oude baasjes. Hij ziet me nog niet maar ik hou me rustig en bespied hem vanop een afstand. Niemand kan tippen aan m'n alertheid ... beroepsmisvorming wellicht. Wanneer we dan vertrekken is het al laat en we gaan dan maar gauw slapen. Ik doe nog net wat nodig is en daar blijft het bij.
Zondag. We genieten van het besneeuwde uitzicht. Ann en haar ouders richten zich tot het ontbijtbuffet en naderhand gaan we weer verder. We gaan naar onze laatste halte voor we terug huiswaarts keren. Bij de sympathieke champagneboer Pascal Labbe en familie in  THIL près de REIMS.  Daar leer ik het mooi zwart poedeltje "Tina" van de vrouw des huizes Margaret kennen die ze ondertussen al 14 jaar heeft. Wat is ze schattig. Maar ook ik maak indruk. Ik hoor regelmatig het woord "émerveillée". En dat klinkt dus enorm vleiend. Nadat m'n baasje en haar ouders  zich hebben bevoorraad van voldoende Champagne om de eindejaarsfeesten door te komen vertrekken we weer richting België. Wel het was een kort maar verkwikkend uitstapje. En nu hop naar m'n volgend avontuur. Want I"ll be back!.